6 Ψέματα που σας έμαθαν για το γαλακτικό οξύ

Όλα όσα σας έμαθαν μέχρι αυτό το σημείο είναι λάθος
Το γαλακτικό οξύ είναι άσχημο πράγμα. Οι μύες σας το παράγουν κατά την διάρκεια της άσκησης, είναι ένα μεταβολικό υποπροϊόν το οποίο δεν συνεισφέρει στην απόδοση της άσκησης. Προκαλεί κόπωση των μυών και πιάσιμο μετά την άσκηση. Δεν είναι τυχαίο ότι οι καλύτεροι αθλητές αντοχής δεν παράγουν τόσο γαλακτικό οξύ.
Βασικά, καμία από τις παραπάνω δηλώσεις δεν είναι αληθινή. Πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι το γαλακτικό οξύ δεν είναι αυτό που κάποτε θεωρούσαμε ότι είναι, σχεδόν σε όλους τους τομείς. Διαβάστε πιο κάτω, και μάθετε την αλήθεια πίσω από τα ψέματα που σας έχουν πει.


Ψέμα 1^ο . Οι μύες Παράγουν γαλακτικό οξύ κατά την άσκηση.
Οι μύες δεν παράγουν γαλακτικό κατά την άσκηση. Αυτή η ουσία δεν παράγεται σαν προϊόν απορρίμματος του αναερόβιο μεταβολισμού, όπως πίστευαν κάποτε. Είναι βασικά ένας ενδιάμεσος κρίκος μεταξύ αερόβιου και αναερόβιου μεταβολισμού.

Ψέμα 2^ο  Το Γαλακτικό Οξύ προκαλεί μυική κόπωση.
Οι περισσότεροι αθλητές πιστεύουν ότι το γαλακτικό  οξύ προκαλεί κόπωση στους μύες επειδή τους οξειδώνει αρκετά ώστε να συσπώνται αποτελεσματικά. Αυτό δεν είναι αληθές. Οι μύες όντως γίνονται πιο οξειδωμένοι κατά την άσκηση, αλλά όχι λόγω του γαλακτικού. Σε κάθε περίπτωση, κάθε άλλο παρά επιταχύνει την κόπωση, η συγκέντρωση γαλακτικού οξέως περισσότερο περιορίζει την κόπωση καθώς μετριάζει τις επιπτώσεις ενός φαινομένου που λέγεται αποπόλωση (depolarization). Η συγκέντρωση γαλακτικού κατά την άσκηση στους ιστούς των μυών εν μέρει μετριάζει τα αποτελέσματα του depolarization.

Ψέμα 3^ο  Προκαλεί πιάσιμο.
Το γαλακτικό δεν προκαλεί πιάσιμο μετά την άσκηση. Η πιο απλή απόδειξη είναι ότι πολύ λίγο γαλακτικό παράγεται κατά την πολύς μεγάλης διάρκειας, χαμηλής έντασης, άσκηση, και παρόλα αυτά είναι ένας τύπος άσκησης που αφήνει την επόμενη μέρα τους μύες ιδιαίτερα πιασμένους. Το πιάσιμο μετά την άσκηση είναι απλά μηχανικής φύσεως ζημιά στους μύες, ζημιά από οξειδωτικό στρές, και φλεγμονή.

Ψέμα 4^ο . Το Γαλακτικό Οξύ δεν συνεισφέρει θετικά στην απόδοση κατά την άσκηση.
Χωρίς το γαλακτικό, δεν θα γινόμασταν καλύτεροι σαν αποτέλεσμα της άσκησης στον ίδιο βαθμό όσο με το γαλακτικό. Η παραγωγή γαλακτικού κατά την άσκηση ενεργοποιεί ένα φαινόμενο που λέγεται αναγέννηση μιτοχονδρίων. Τα μιτοχόνδρια είναι μικρά εργοστάσια μέσα στα κύτταρα των μυών όπου γίνεται αεροβικά ο μεταβολισμός. Εκεί όπου το οξυγόνο χρησιμοποιείται για να διασπάσει λίπος και γλυκόζη ώστε να παράξει ενέργεια. Αύξηση της συγκέντρωσης των μιτοχονδρίων είναι από τις βασικές προσαρμογές της άσκησης που βελτιώνουν την απόδοση στην αντοχή. Και το γαλακτικό προκαλεί αυτό ακριβώς. Για αυτό οι υψηλής έντασης διαλλειματικές μπορούν να φέρουν πολύ σημαντική βελτίωση.

Ψέμα 5^ο  Οι μύες δεν χρησιμοποιούν γαλακτικό οξύ για καύσιμα.
Κάποιοι αθλητές γνωρίζουν ότι το γαλακτικό που παράγεται κατά την άσκηση μπορεί να ανακυκλωθεί σε γλυκόζη και να χρησιμοποιηθεί ως καύσιμο από τους μύες, την καρδιά και το μυαλό. Πολλοί λίγοι όμως γνωρίζουν ότι το γαλακτικό επίσης μεταβολίζεται και αεροβικά από τα μιτοχόνδρια σαν άμεσο καύσιμο για τις συσπάσεις των μυών. Συγκεκριμένα έχει υπολογιστεί ότι περίπου το 75% του γαλακτικού που παράγεται εντός των μυικών κυττάρων χρησιμοποιείται καθ’αυτόν τον τρόπο, και μόνο το 25% διαρρέει στο αίμα όπου και μετριέται το επίπεδο γαλακτικού οξέως στο αίμα.

Ψέμα 6^ο  Οι καλύτεροι αθλητές παράγουν λιγότερο γαλακτικό οξύ.
Μερικοί από τους καλύτερους αθλητές αντοχής στον κόσμο, όπως ο Michael Phelps, φαίνεται να παράγουν πολύ λιγότερο γαλακτικό οξύ κατά την έντονη άσκηση από τους μικρότερου βεληνεκούς αθλητές. Αυτό βγάζει νόημα αν πιστεύετε ότι το γαλακτικό οξύ είναι ένα τοξικό υποπροϊόν που προκαλεί μυική κόπωση και δεν βοηθάει την απόδοση της άσκησης με κανένα τρόπο. Αλλά δεν βγάζει νόημα τώρα, με αυτά που είπαμε, και είναι μάλλον απίθανο να είναι αληθινό.
Κατά πάσα πιθανότητα, ο λόγος που υπάρχει λιγότερο γαλακτικό οξύ σε αθλητές όπως ο Meb Keflezighi ή ο Michael Phelps, κατά την έντονη άσκηση δεν είναι γιατί οι μύες τους παράγουν λιγότερο, αλλά γιατί το επαναχρησιμοποιούν περισσότερο.  Αν ο μέσος αθλητής αντοχής επαναχρησιμοποιεί το 75% του γαλακτικού για καύση από τα μιτοχόνδρια και μόνο το 25% περνάει στο αίμα, σε μερικούς πολύ ιδιαίτερους αθλητές ίσως το 85% καίγεται και μόνο το 15% ξεφεύγει.

πηγή:  http://www.runningnews.gr

Διαβάστε περισσότερα »

Γαλακτικό οξύ:εχθρός ή φίλος...;

Οποίος γυμνάζεται σήμερα έχει ακούσει για το Γαλακτικό Οξύ και τις επιδράσεις του στους μύες και τον οργανισμό. Παράγεται μέσα στους μυς και τους κάνει να καίνε. Αυτή η διαδικασία είναι που φέρνει κόπωση και συχνά προκαλεί την παραίτηση από την προσπάθεια. Οι προπονητές συχνά συμβουλεύουν τους αθλητές να προπονούνται κάτω από το «Γαλακτικό κατώφλι», το οποίο είναι το σημείο έντασης της άσκησης όπου αρχίζει η παραγωγή και συσσώρευση Γαλακτικού οξέως στους μυς. Πολλοί αθλητές επίσης κάνουν και εργομετρικές εξετάσεις για να βρουν το ακριβές σημείο του προσωπικού τους Γαλακτικού κατωφλίου»,

Όλα τα παραπάνω έχουν αρχίσει να αμφισβητούνται έντονα τα τελευταία χρόνια και μάλιστα πολλοί επιστήμονες έχουν αρχίσει να καταλήγουν πως είναι εντελώς λάθος. Οι νέες θεωρίες λένε πως το Γαλακτικό Οξύ είναι καύσιμο και όχι απόβλητο. Οι μυς το παράγουν ηθελημένα γα να το χρησιμοποιήσουν σαν καύσιμο. Ο λόγος που οι καλά προπονημένοι αθλητές μπορούν να αθλούνται τόσο έντονα και τόσο πολύ είναι επειδή οι μυς τους έχουν προσαρμοστεί να απορροφούν και να χρησιμοποιούν ποιο αποδοτικά το Γαλακτικό Οξύ.

Η θεωρία για το «κακό» Γαλακτικό Οξύ κρατάει εδώ και πάνω από 100 χρόνια κυρίως γιατί φαινόταν να έχει λογική, όμως από πουθενά δεν αποδεικνυόταν ότι πρόκειται για απόβλητο. Τώρα πια θεωρείται σαν κλασικό λάθος στην ιστορία της επιστήμης. Το καθοριστικό πείραμα για αυτή τη θεωρία είχε κάνει στις αρχές του 20ου αιώνα ο Νομπελίστας Otto Meyerhof που είχε κόψει στη μέση ένα βάτραχο και είχε βάλει το μισό του σώμα με τα πόδια μέσα σε μια κανάτα με νερό. Φυσικά δεν υπήρχε κυκλοφορία αίματος και οι μυς δεν οξυγονόντουσαν. Ο Myerhoff έδωσε ηλεκτρικά ερεθίσματα στους μυς των ποδιών του βατράχου για να τους ενεργοποιήσει και πραγματικά τα κατάφερε και οι μυς άρχισαν να συσπώνται. Μετά από λίγο όμως σταμάτησαν. Τότε εξέτασε τους μυς και βρήκε πως είχαν γεμίσει με Γαλακτικό Οξύ. Έτσι κατέληξε στο συμπέρασμα πως η απουσία οξυγόνου προκαλεί την έκκριση γαλακτικού οξέως και αυτό οδηγεί στον μυϊκό κάματο. Έτσι στους αθλητές συνιστούνταν να προπονούνται κυρίως αερόβια γιατί με την αναερόβια προπόνηση , η συσσώρευση γαλακτικού οξέως στους μυς θα τους προκαλούσε κόπωση και θα τους ανάγκαζε να σταματήσουν.

Ο άνθρωπος που επιχείρησε να ανατρέψει αυτή τη θεωρία ήταν ο Dr. George A. Brooks. Επειδή υπήρξε και αυτός αθλητής ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για την υπόθεση του Γαλακτικού Οξέως. Καθοριστικής σημασίας πείραμα ήταν όταν έδωσε σε ποντίκια ραδιοενεργό Γαλακτικό Οξύ και είδε πως το έκαιγαν πιο γρήγορα από οτιδήποτε άλλο. Θα έπρεπε να υπάρχει λόγος για την ύπαρξη γαλακτικού οξέως στους μυς, θα έπρεπε να είναι καύσιμο. Η εργασία του δημοσιεύτηκε στο τέλος της δεκαετίας του 70 όμως δεν βρήκε ανταπόκριση και φυσικά αμφισβητήθηκε έντονα από το κατεστημένο της εποχής. Παρά τις δυσκολίες που προέκυψαν αυτός συνέχιζε τα πειράματα και τι μελέτες του και συνέχεια επιβεβαίωνε τη θεωρία του.

Τώρα πια και άλλοι επιστήμονες και ερευνητές έχουν αρχίσει να επιβεβαιώνουν αυτό που αυτός χρόνια πριν είχε βρει. Ένας από αυτούς είναι και ο L. Bruce Gladden. Έτσι η προσέγγιση των φυσιολόγων πάνω στο θέμα έχει αρχίσει να αλλάζει. Όσο για την ιδέα πως το Γαλακτικό Οξύ προκαλεί την κούραση ο Dr.Gladden λέει πως ποτέ δεν έβγαζε νόημα. Το Γαλακτικό Οξύ έχει φύγει από τους μυς μετά από μία ώρα από το τέλος της άσκησης αλλά η κούραση μπορεί να εμφανιστεί ακόμα και 1-3 ημέρες μετά. Ο ακριβής χρόνος ποικίλει και οι ακριβείς μηχανισμοί για αυτή τη διαδικασία δεν έχουν εντοπιστεί.

Αυτό που προκύπτει πάντως είναι πως τα μυϊκά κύτταρα μετατρέπουν τη γλυκόζη ή το γλυκογόνο σε Γαλακτικό Οξύ το οποίο χρησιμοποιείται σαν καύσιμο από τα μιτοχόνδρια τα οποία είναι και τα εργοστάσια παραγωγής ενέργειας του κυττάρου. Τα μιτοχόνδρια έχουν επίσης και μια ειδική πρωτεΐνη για τη μεταφορά των ουσιών σε αυτά. Η επίδραση της έντονη προπόνηση είναι πως μπορεί ακόμα και να διπλασιάσει τη μάζα των μιτοχονδρίων. Παρόλο που οι προπονητές πίστευαν στη θεωρία του γαλακτικού κατωφλίου τελικά προπονούσαν τους αθλητές τους πολύ πιο ψηλά από αυτό για να τους κάνουν ανθεκτικότερους στο φαινόμενο της κόπωσης. Στην πραγματικότητα όμως ουσιαστικά προκαλούσαν της αύξηση της μάζας των μιτοχονδρίων και την βελτίωση τους σαν παραγωγείς ενέργειας. Ίσως απλώς οι προπονητές να είχαν καταλάβει καλύτερα κάτι που οι επιστήμονες δεν μπορούσαν! Με την επιμονή στη γαλακτική προπόνηση τα μιτοχόνδρια αναπτύσσονται και αποκτούν την ικανότητας να καίνε περισσότερο Γαλακτικό Οξύ. Όσο για το φορμάρισμα πριν από ένα σημαντικό αγώνα που συχνά γίνεται με πολύ μικρές σε διάρκεια αλλά υψηλές εντάσεις αυτό είναι ακόμα πιο ευεργετικό αφού αυτή η επιπλέον επιβάρυνση αυξάνει τη μάζα των μιτοχονδρίων ακόμα περισσότερο.

Όσο για τους περισσότερους επιστήμονες? Αυτοί έχουν μείνει στις θεωρίες του 1920. Μήπως όμως τελικά δεν χρειαζόμαστε περισσότερο οξυγόνο στην αναερόβια προπόνηση και απλώς πρέπει να μάθουμε στον οργανισμό μας να χρησιμοποιεί σαν καύσιμο το Γαλακτικό Οξύ?

πηγή: runningnews.gr 

http://www.berkeley.edu/news/media/releases/2006/04/19_lactate.shtml

Διαβάστε περισσότερα »