,

Υδατάνθρακες και αθλητική δραστηριότητα

Υδατάνθρακες και αθλητική δραστηριότητα (μέρος Α')


Για όλες σχεδόν τις δραστηριότητες , η πιο σημαντική πηγή ενέργειας είναι οι

υδατάνθρακες. Η μειωμένη πρόσληψη τους δημιουργεί χαμηλά αποθέματα υδατανθράκων και

μπορεί να μειώσει την απόδοση, ενώ η ιδανική πρόσληψη μπορεί να αυξήσει σημαντικά την

ένταση, τη διάρκεια και την απόδοση στην προπόνηση.



Κατά τη διάρκεια της πέψης ο οργανισμός αποδομεί υδατάνθρακες σε γλυκόζη και την

αποθηκεύει στο σώμα ως γλυκογόνο. Κατά τη διάρκεια της άσκησης το γλυκογόνο μετατρέπεται

ξανά σε γλυκόζη και χρησιμοποιείται για την παραγωγή ενέργειας. (Κonopka Ρ. 1996)



Σε ότι αφορά τη δημιουργία γλυκογόνου, δεν υπάρχει καμία διαφορά εάν οι

υδατάνθρακες προέρχονται από συσκευασμένη ζάχαρη ή ψωμί ολικής άλεσης. Αυτό που θα

πρέπει να λαμβάνεται υπόψη είναι η ταχύτητα με την οποία οι υδατάνθρακες μετατρέπονται

σε γλυκόζη του αίματος και μεταφέρονται στους μυς. Η αύξηση στα επίπεδα γλυκόζης του

αίματος δηλώνεται από το γλυκαιμικό δείκτη ενός τροφίμου: όσο υψηλότερη και ταχύτερη είναι

η αύξηση της γλυκόζης του αίματος , τόσο μεγαλύτερος είναι ο γλυκαιμικός δείκτης.



Μερικές φορές υπάρχει πλεονέκτημα όταν καταναλώνουμε υδατάνθρακες με υψηλό

γλυκαιμικό δείκτη, για παράδειγμα στις 2 πρώτες ώρες μετά την άσκηση ή προς το τέλος μιας

σκληρής προπόνησης ή αγώνα, όταν τα αποθέματα υδατανθράκων είναι χαμηλά.



Οι έρευνες έχουν δείξει ότι η κατανάλωση περίπου ενός γραμμαρίου υδατανθράκων ανά κιλό

σωματικού βάρους μέσα σε δύο ώρες από το τέλος της έντονης προσπάθειας, επιταχύνει την

αναπλήρωση του γλυκογόνου και συνεπώς επιταχύνει την περίοδο αποκατάστασης. Αντίθετα ,

υπάρχουν περιπτώσεις που είναι καλύτερο να καταναλώνονται υδατάνθρακες με χαμηλό

γλυκαιμικό δείκτη σε μορφή που απορροφάται πιο αργά και για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα

(ανάμεσα στις προπονήσεις ή 2-4 ώρες πριν από την προσπάθεια). Αυτό μπορεί να επιτευχθεί

επιλέγοντας υδατάνθρακες με μέσο ή χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη ή συνδυάζοντας υδατάνθρακες

υψηλού, με υδατάνθρακες χαμηλού γλυκαιμικού δείκτη, πρωτεΐνες ή λίπη (Bean A., Wellington

Ρ.1998).



Οι υδατάνθρακες αποθηκεύονται ως γλυκογόνο στο ήπαρ ( περίπου 100 γρ.) και στους

μυς (περίπου 300 γρ.) αλλά δυστυχώς σε σχετικά μικρές ποσότητες οι οποίες είναι ανάλογες με

την διαιτητική πρόσληψη και την προπονητική κατάσταση του αθλητή (Rosenbloom C. 2000).



Οι ποσότητα του μυϊκού γλυκογόνου που είναι αποθηκευμένη, περιορίζει τη χρονική

διάρκεια κατά την οποία μπορούν να εκτελούνται πολύ έντονες προσπάθειες αντοχής με καύση

υδατανθράκων (Bean A., Wellington Ρ.1998).



Στα πρώτα στάδια μιας άσκησης μέτριας έντασης οι υδατάνθρακες παρέχουν στον οργανισμό το 40-50% των ενεργειακών απαιτήσεων. Το ποσοστό

αυτό αυξάνεται καθώς αυξάνεται η ένταση και η διάρκεια της άσκησης, ώστε σε ασκήσεις

μεγάλης διάρκειας και έντασης οι ενεργειακές απαιτήσεις καλύπτονται αποκλειστικά από

υδατάνθρακες. Αυτό συμβαίνει γιατί οι υδατάνθρακες για την παραγωγή ενέργειας χρειάζονται

λιγότερο οξυγόνο σε σχέση με τα λίπη. Οι αποθήκες του γλυκογόνου μπορεί να εξαντληθούν

μετά από 90-180 λεπτά άσκησης αντοχής, μετά από 45-90 λεπτά διαλειμματικής προπόνησης ή

μετά από 30-45 λεπτά υψηλής έντασης αναερόβια άσκηση. (Rosenbloom C. 2000).

Η εξάντληση των αποθεμάτων γλυκογόνου εκφράζεται με μείωση της απόδοση. Η

ικανότητα αποθήκευσης γλυκογόνου στους μυς μπορεί μέσω της προπόνησης να βελτιωθεί

σημαντικά. Έτσι άτομα προπονημένα στην αντοχή έχουν στη διάθεση τους 2 ως 3 φορές

περισσότερο μυϊκό γλυκογόνο απ' ότι απροπόνητα. Θα πρέπει κανείς να γνωρίζει ότι το μυϊκό

γλυκογόνο αποικοδομείται τόσο πιο εύκολα όσο μεγαλύτερα είναι τα αποθέματα του. Αντίθετα,

όσο λιγότερα είναι τόσο περισσότερο τα «προστατεύει» ο οργανισμός. Γι' αυτό οι μεγάλες

αποθήκες μυϊκού γλυκογόνου βρίσκονται σε πλεονεκτική θέση (είναι διαθέσιμες) για σχετικά

σύντομες, έντονες επιβαρύνσεις π.χ. για επιβαρύνσεις αντοχής μικρής διάρκειας, ταχυδύναμης,

για όλες τις μορφές επιβαρύνσεων διαλειμματικού χαρακτήρα καθώς και αναερόβιων

επιβαρύνσεων.



Σημασία έχει επίσης το γεγονός ότι κάθε γραμμάριο μυϊκού γλυκογόνου περιέχει

2,7 μg νερό και 19,5 μg κάλιο. Έτσι κατά την αποικοδόμησή του στη διάρκεια της αθλητικής

προσπάθειας δεν προσφέρονται στον ενεργειακό μεταβολισμό μόνο υδατάνθρακες με το οξυγόνο

που περιέχουν, αλλά και κάλιο για το μεταβολισμό των μεταλλικών στοιχείων και νερό για το

ισοζύγιο των υγρών (Walberg-Rankin J., 1995)



Ενώ το μυϊκό γλυκογόνο αποθηκεύεται κατευθείαν στα μυϊκά κύτταρα και

καταναλώνεται εκεί, το ηπατικό γλυκογόνο (60-100§) χορηγεί συνεχώς μόρια γλυκόζης στο

αίμα, διατηρώντας έτσι το επίπεδο της σταθερό. Αν όμως το μυϊκό γλυκογόνο εξαντληθεί, τα

μυϊκά κύτταρα οξειδώνουν μόρια γλυκόζης του αίματος, με αποτέλεσμα να προκαλείται

διαταραχή της φυσιολογικής γλυκαιμίας (Κonopka Ρ. 1996).



Η κατάσταση αυτή αποτελεί κίνδυνο για το νευρικό σύστημα, αφού αυτό εξαρτάται από την τροφοδοσία με γλυκόζη. Ο οργανισμός τίθεται σε συναγερμό ο οποίος εκφράζεται με τα υπογλυκαιμικά συμπτώματα.



Η κατάσταση αυτή χαρακτηρίζεται από αιφνίδια αίσθηση πείνας, αδυναμία, ζάλη, κρύο ιδρώτα,

νευρικότητα και σκοτοδίνη. Μπορεί να ξεπεραστεί όμως αμέσως αν ληφθούν μικρές ποσότητες

υδατανθράκων, π.χ. ένας κύβος ζάχαρης, μια φέτα ψωμί ή ένα μπισκότο. Υπογλυκαιμικά

συμπτώματα εμφανίζονται σε απροπόνητους αθλητές αντοχής, οι οποίοι δεν έχουν ακόμα

βελτιώσει αρκετά την ικανότητα εκμετάλλευσης του μεταβολισμού των λιπών κι έτσι

εξαντλούν πρόωρα πρώτα το μυϊκό και έπειτα το ηπατικό γλυκογόνο (Ντιμοφ Ε., 1987)





Για αθλητική δραστηριότητα που διαρκεί λιγότερο από 90 λεπτά το υποθηκευμένο μυϊκό

γλυκογόνο είναι επαρκές για την παραγωγή ενέργειας. Η επιπλέον παροχή υδατανθράκων δε

θα προσφέρει επιπλέον ενέργεια στον αθλητή. Όταν η αθλητική δραστηριότητα διαρκεί

περισσότερο από 90 λεπτά επιβάλλεται η κατανάλωση διαιτολογίου πλούσιο σε

υδατάνθρακες δύο-τρεις μέρες πριν την άσκηση με σκοπό τη φόρτιση γλυκογόνου. Οι αθλητές που η δραστηριότητα τους διαρκεί μεγάλο χρονικό διάστημα
και έχει υψηλή ένταση (μαραθωνοδρόμοι, χάντμπολ, κολυμβητές, ποδοσφαιριστές) επωφελούνται από την κατανάλωση διαιτολογίου που το 70% των συνολικών θερμίδων αποτελείται από υδατάνθρακες. Από έρευνες έχει βρεθεί ότι η αντοχή των αθλητών που κατανάλωναν δίαιτα υψηλή σε υδατάνθρακες ήταν στατιστικά μεγαλύτερες σε σχέση με αθλητές που κατανάλωναν διαιτολόγια χαμηλά σε υδατάνθρακες και υψηλά σε λιπαρά (Κonopka Ρ. 1996).



Η έναρξη της άσκησης με χαμηλά ή μη ιδανικά αποθέματα γλυκογόνου οδηγεί σε :

• Πρόωρο κάματο

• Μειωμένη ένταση προπόνησης

• Λιγότερα οφέλη ( μικρότερες προσαρμογές) από την προπόνηση

• Μειωμένη απόδοση

• Υψηλότερο κίνδυνο τραυματισμού

• Βραδύτερη αποκατάσταση

• Συνεισφορά στο σύνδρομο υπερπροπόνησης ( εάν αυτό γίνεται επανειλημμένα)



Για να επιτύχουμε την αποκατάσταση του μυϊκού γλυκογόνου στον οργανισμό ενός

αθλητή πρέπει να λαμβάνεται υπόψη η ποσότητα, το είδος και η ώρα πρόσληψης των

υδατανθράκων καθώς και η κατάλληλη ξεκούραση. Γενικά, 24-48 ώρες ξεκούρασης και μια

πλούσια σε υδατάνθρακες διατροφή θα επιτρέψουν την κατάλληλη επαναπλήρωση.

Ωστόσο η παρουσία μυϊκού τραυματισμού θα καθυστερήσει τη διαδικασία αυτή. Η

προπόνηση που μπορεί να προκαλέσει καταστροφή μυϊκών ινών θα πρέπει είτε να

προγραμματιστεί νωρίτερα στην εβδομάδα, για να επιτρέψει την αποθεραπεία, ή να

αποφευχθεί εντελώς. Τέτοια προπόνηση είναι η έκκεντρη άσκηση με βάρη, οι

πλειομετρικές ασκήσεις και το σκληρό τρέξιμο ή οι δραστηριότητες με σωματική επαφή (Bean

A., Wellington Ρ.1998).



Η κατανάλωση 5-6 γευμάτων ημερησίως σε τακτά χρονικά διαστήματα , βοηθάει στην

μεγιστοποίηση των αποθεμάτων του γλυκογόνου και του επιπέδου της ενέργειας, στη μείωση της

εναπόθεσης λίπους, στη σταθεροποίηση των επίπεδων γλυκόζης και ινσουλίνης στο αίμα και

στον έλεγχο των επιπέδων χοληστερόλης του αίματος. Με την κατανάλωση υδατανθράκων ,

παράγεται ινσουλίνη που επιτρέπει στη γλυκόζη, στα αμινοξέα και στα λιπαρά οξέα να

απομακρυνθούν από την κυκλοφορία και να μεταφερθούν στα κύτταρα. Για τον λόγο αυτό η

τακτική κατανάλωση τροφής με μέτρο δημιουργεί μια σχετικά σταθερή απελευθέρωση

ινσουλίνης, ενώ η κατανάλωση όλης σχεδόν της τροφής σε 1-2 μεγάλα γεύματα δημιουργεί

μια ταχύτερη απελευθέρωση ινσουλίνης και λιγότερο αποτελεσματική αποθήκευση γλυκογόνου.

(Walberg-Rankin J., 1995)



Η κατανάλωση διαιτολογίων με πολύ υψηλά ποσοστά υδατανθράκων δε θα πρέπει να

συστήνεται και να εφαρμόζεται μόνιμα, γιατί στην περίπτωση αυτή το σώμα χρησιμοποιεί

μόνο υδατάνθρακες ως καύσιμο και όχι λιπαρά οξέα, τα οποία προσλαμβάνει μέσω των λιπών με

αποτέλεσμα την αύξηση της λιπώδους μάζας.



Για αθλήματα μεγάλης διάρκειας , όπως είναι το χάντμπολ, τα αποθέματα γλυκογόνου

στους μύες και στο ήπαρ (συκώτι) πρέπει να παραμένουν σταθερά. Για το λόγο αυτό θα πρέπει

να γίνεται συνεχής χορήγηση υδατανθράκων κατά τη διάρκεια της άσκησης μέσω αθλητικών

ροφημάτων. Ένα αθλητικό ρόφημα πρέπει να περιέχει 6-8% υδατάνθρακες (Bean A.,

Wellington Ρ.1998).



Οι συστάσεις για την ποσότητα υδατανθράκων που θα πρέπει να καταναλώνουν οι

παίκτριες είναι αναγκαίο να βασίζονται στην συνολική πρόσληψη ενέργειας κάθε ατόμου. Γι

αυτούς που καταναλώνουν περισσότερο από 45 θερμίδες ανά κιλό σωματικού βάρους

ημερησίως, τουλάχιστον 55% της συνολικής ενέργειας πρέπει να προέρχονται από

υδατάνθρακες. Ωστόσο για τις αθλήτριες που καταναλώνουν λιγότερο από 45 θερμίδες/kg την

ημερησίως η πρόσληψη υδατανθράκων θα πρέπει να είναι τουλάχιστον 6 g/kg την ημέρα. Η

ποσότητα αυτή εξασφαλίζει στα άτομα που έχουν χαμηλή συνολική πρόσληψη ενέργειας, τη

λήψη ενός μεγάλου μέρους αυτής της ενέργειας από υδατάνθρακες (Rosenbloom C. 2000).



(τέλος Α' μέρους)


Αθλούμαι συστηματικά. Τι ποσότητες φαγητού πρέπει να καταναλώνω;


Η συμβολή μιας υγιεινής και ισορροπημένης διατροφής είναι σημαντική για την προαγωγή της αθλητικής απόδοσης και την αποκατάσταση μετά από ένα πρόγραμμα άσκησης. Είτε αθλείται κάποιος συστηματικά, είτε όχι, οφείλει να ακολουθεί τους γενικούς κανόνες της διατροφής στην καθημερινότητά του για να έχει υγεία, ευεξία και ευρωστία.

Έτσι λοιπόν, σύμφωνα με τους γενικούς κανόνες, η καθημερινή διατροφή πρέπει να:
  • αποτελείται από 5 μικρά και συχνά γεύματα (3 κύρια και 2 σνακ)
  • αποτελείται από 50-60% υδατάνθρακες, 15% πρωτεΐνες και 25-30% λίπος
  • περιέχει ικανοποιητική ποσότητα νερού και ηλεκτρολυτών για την καλύτερη ενυδάτωση του οργανισμού.


Βέβαια, είναι κατανοητό πως όταν ένα άτομο αθλείται συστηματικά, σε αντίθεση με κάποιο άλλο που δεν ακολουθεί κάποιο είδος φυσικής δραστηριότητας, έχει ανάγκη από μια διατροφή υψηλότερη σε θερμίδες, αφού οι ενεργειακές του απαιτήσεις είναι μεγαλύτερες. Αυτό, σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει πως όποιος αθλείται πρέπει να τρώει υπερβολικά μεγάλες ποσότητες που να μεταβάλουν το ενεργειακό του ισοζύγιο. Η ποσότητα της διατροφής που καταναλώνει θα πρέπει να είναι τέτοια, ώστε να μπορεί να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις της άσκησης, αλλά και να διατηρήσει το βάρος του, εφόσον αυτό βρίσκεται εντός των φυσιολογικών ορίων. Ακόμα, οι προτεινόμενες ποσοστιαίες αναλογίες θρεπτικών συστατικών, του δεύτερου κανόνα, καλύπτουν σε ικανοποιητικό βαθμό μεγάλη «γκάμα» αθλητικών δραστηριοτήτων αναψυχής.

Σε γενικές γραμμές, οι προτεινόμενες ποσοστιαίες αναλογίες θρεπτικών συστατικών καλύπτουν σε ικανοποιητικό βαθμό μεγάλη «γκάμα» αθλητικών δραστηριοτήτων αναψυχής. Ωστόσο, υπάρχουν κάποιες μικρές διαφοροποιήσεις, ανάλογα με το είδος της άσκησης. Για παράδειγμα:

  • Όταν σκοπός της άσκησης είναι η αύξηση της μυϊκής μάζας, τότε θα πρέπει η ημερήσια πρόσληψη πρωτεΐνης να είναι μεγαλύτερη (π.χ.60% υδατάνθρακες, 20% πρωτεΐνες, 20% λίπος), αφού αποτελεί το κύριο δομικό συστατικό του οργανισμού.
  • Όταν μιλάμε για αθλητές που συμμετέχουν σε αερόβιες δραστηριότητες παρατεταμένης διάρκειας (π.χ. μαραθωνοδρόμους), τότε είναι απαραίτητη η πρόσληψη αυξημένης ποσότητας υδατανθράκων, που αφενός αποτελούν πρωταρχική πηγή ενέργειας, αφετέρου τα αποθέματά τους μειώνονται ή εξαντλούνται σε αθλήματα παρατεταμένης διάρκειας (π.χ. 65% υδατάνθρακες, 15% πρωτεΐνες, 20% λίπος).

Επίσης, η ενυδάτωση του οργανισμού κατά τη διάρκεια της άσκησης είναι πολύ σημαντική για τη σωστή λειτουργία του ανθρώπινου οργανισμού. Ένας μέσος άνθρωπος χρειάζεται καθημερινά 2-3 λίτρα υγρών, τα οποία προσλαμβάνει είτε μέσω του νερού είτε μέσω τροφών πλούσιων σε νερό, όπως το γάλα και οι χυμοί φρούτων. Στα άτομα όμως που αθλούνται, λόγω τις εφίδρωσης, οι απαιτήσεις είναι ακόμη μεγαλύτερες, και αν δεν καλυφθούν, είναι δυνατό να προκαλέσουν δυσάρεστες επιπτώσεις στον οργανισμό (δυσφορία, κράμπες, απορρύθμισης της αρτηριακής πίεσης κ.ά.).

Τέλος, είναι πολύ σημαντικό, για όσους αθλείστε, να μην ξεχνάτε:
  • να ξεκινάτε την άσκηση τουλάχιστον 2-3 ώρες μετά από το τελευταίο γεύμα
  • πριν και μετά την άσκηση, να καταναλώνετε ένα σνακ
  • να ενυδατώνεστε τακτικά, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το πέρας της δραστηριότητας.


Πηγή: Ελληνικό Ίδρυμα Γαστρεντερολογίας & Διατροφής

Τα παιδιά δεν χρειάζονται διαιτολόγο. Γονείς που να τρέφονται σωστά θέλουν



Ίσως να σου ακούγεται περίεργο αλλά γύρω σου υπάρχουν παιδιά που πίνουν και καπνίζουν καθημερινά. Δεν τα βλέπεις, αλλά σχεδόν δυο στα τρία εφαρμόζουν αυτές τις συνήθειες από το πρωί που ξυπνάνε μέχρι τη στιγμή που θα πάνε για ύπνο.

Πόσο μεγάλη θα ήταν η έκπληξή σου αν σου έλεγα ότι ακούω γονείς να λένε πράγματα όπως ότι «το μικρό μου παιδί καπνίζει καθημερινά ένα πακέτο τσιγάρα». Και τι έγινε θα ρωτήσει κάποιος; Εγώ το βλέπω να παίζει κανονικά με τους φίλους του απλά μερικές φορές σταματάει νωρίτερα από τα άλλα. Άλλωστε δεν χάλασε ο κόσμος αν δεν βγαίνει πρώτος στα παιχνίδια; Μπορεί αύριο να γίνει σημαιοφόρος ή απουσιολόγος στην τάξη του. Μπορεί αύριο να δημιουργήσει μια νέα εφεύρεση και να γίνει πάμπλουτος. Ναι μπορεί... αλλά το πιθανότερο είναι ότι δεν θα προλάβει να χαρεί την επιτυχία του. 

Στατιστικά μέχρι την ηλικία των 40 – 45 ετών θα έχει πάθει ένα έμφραγμα και η μόνη ευχή που του δίνω είναι να μην κάνει ποτέ διακοπές σε νησιά της άγονης γραμμής γιατί δεν θα βρεθεί πλήρως εξοπλισμένο νοσοκομείο για να σωθεί. Το κάπνισμα από την νεαρή ηλικία δημιουργεί αντίστοιχες βλάβες στη λειτουργία της καρδιάς και των αγγείων σχεδόν παρόμοιες με το να είχε δέκα με είκοσι κιλά παραπάνω από το ιδανικό του βάρος. Αν είχα να διαλέξω μεταξύ του αν το παιδί μου ως ενήλικας θα πάθει έμφραγμα από το κάπνισμα ή από το υπέρβαρο κορμάκι του μάλλον θα δυσκολευόμουνα να πάρω την απόφαση. Αν μπορώ σήμερα να επιλέξω να μην οδηγήσω άθελά του το παιδί μου να μην πάθει έμφραγμα τότε γιατί εξακολουθώ να μην κάνω τίποτα για το υπέρβαρο κορμάκι του.

Πόσο μεγάλη θα ήταν η έκπληξή σου αν σου έλεγα ότι ακούω γονείς να λένε «το παιδί μου πίνει καθημερινά ένα μπουκάλι ουίσκι». Έχει πάντα μαζί του το μπουκάλι και με ότι τρώει πίνει και μια γερή γουλιά αλκοόλ. Μάλιστα έχει εθιστεί τόσο πολύ που τώρα πια σπάνια μπορεί να αρκεστεί σε ένα ποτηράκι σε κάθε γεύμα. Αλλά αυτό δεν με πειράζει και τόσο γιατί και μόνο που βλέπω την ικανοποίησή του κάθε φορά στο πρόσωπό του, αυτό μου δίνει τόσο μεγάλη χαρά που το συνοδεύω κι εγώ για να μοιραζόμαστε την απόλαυση. Έχω ακούσει ότι οποιοσδήποτε πίνει καθημερινά αλκοόλ κάποια στιγμή παθαίνει κύρωση του ήπατος. Το συκώτι στην προσπάθειά του να διασπάσει την αλκοόλη που υπάρχει σε κάθε οινοπνευματώδες ποτό παράγει ένα ένζυμο που ονομάζεται «αλκοολική δευδρογονάση». Η καθημερινή όμως κατανάλωση αλκοόλ κάποια στιγμή εξαντλεί τις δυνατότητες του συκωτιού να παράγει αυτό τι συγκεκριμένο ένζυμο με συνέπεια στη συνέχεια αργά αλλά σταθερά η πλήρης καταστροφή του συγκεκριμένου σπλαχνικού οργάνου. Αυτή είναι μια πληροφορία που ίσως πολλοί να μην την γνωρίζουν σε όλες της τις λεπτομέρειες αλλά που οι γονείς, μας την μαθαίνουν από μικρούς στην προσπάθειά τους να μας τρομάξουν για το πώς να αποφεύγουμε το αλκοόλ.

Οι επόμενες γενιές θα έχουν και μια νέα πληροφορία να διδάξουν τα παιδιά τους. Ενώ είναι σε πολλούς γνωστό ότι κάθε φορά που καταναλώνουμε κάποια τροφή που περιλαμβάνει υδατάνθρακες, ένα άλλο σπλαχνικό όργανο το πάγκρεας παράγει ινσουλίνη προκειμένου να διαχειριστεί με όποιο τρόπο τα φορτία γλυκόζης που περνάνε στο αίμα. Μετά την αύξηση του παιδικού διαβήτη, δηλαδή του ινσουλινοεξαρτόμενου είτε σε παιδιά είτε σε μεγαλύτερους η νέα πληροφορία που θα μεταδίδουν οι γονείς στα παιδιά θα είναι ότι στο πάγκρεας υπάρχει μια περιοχή όπου συνυπάρχει μια μικρή συστάδα κυττάρων τα λεγόμενα β-παγκρεατικά κύτταρα τα οποία είναι και υπεύθυνα για την παραγωγή ινσουλίνης. Κάθε φορά όμως που υποχρεώνονται να παράγουν ινσουλίνη για μεγάλα ποσά γλυκόζης όπως αποδίδεται αυτή στο αίμα από την κατανάλωση οποιουδήποτε γλυκού ή άλλου υπερθερμιδογόνου σνακ όπως τα γαριδάκια, πατατάκια, περισσότερο από δυο τρία κομμάτια πίτσα κτλ τότε αυτά τα συγκεκριμένα κύτταρα εξαντλούνται και καταστρέφονται ανεπανόρθωτα. 

Η διαδικασία εξάντλησης των β-παγκρεατικών κυττάρων ξεκινάει ήδη από την παιδική ηλικία κάθε φορά που το παιδί τρώει για κολατσιό ένα κρουασάν στο σχολείο ή ένα παγωτό πύραυλο το απόγευμα ή συνοδεύει στην οικογενειακή παραγγελία πίτσας στη βραδινή παραγγελία. Όταν το μεγαλύτερο μέρος από αυτά τα κύτταρα εξαντλείται ,τότε το βάρος της παραγωγής ινσουλίνης επιφορτίζεται από τα εναπομείναντα, μέχρι που στο τέλος έχουμε αυτό που αργότερα θα λέμε «κύρωση της λειτουργίας διαχείρισης γλυκόζης του παγκρέατος». Αν είχα να διαλέξω μεταξύ του αν το παιδί μου ως ενήλικας θα πάθει κύρωση του ύπατος από το καθημερινό αλκοόλ ή από το να πάθει διαβήτη το υπέρβαρο κορμάκι του που πάχυνε από τα πολλά γλυκά και θερμιδογόνα φαγητά, μάλλον θα δυσκολευόμουνα να πάρω την απόφαση. Αν μπορώ σήμερα να επιλέξω να μην οδηγήσω άθελά του το παιδί μου να μην πάθει Διαβήτη, τότε γιατί εξακολουθώ να του δίνω καθημερινά γλυκά και άλλες τροφές με πολλούς υδατάνθρακες και λίπη.

Ίσως τώρα πια δεν σου ακούγεται παράξενο ότι δυο στα τρία παιδιά καθημερινά πίνουν και καπνίζουν τις σχεδόν «αντίστοιχες επιπτώσεις» με αυτές που έχουν ως επίδραση το κάπνισμα και το αλκοόλ. Η παιδική παχυσαρκία είναι μια άλλη διαφορετική κακοποίηση μόνο που περνά μπροστά απ' τα μάτια μας ατιμώρητη. Ίσως ο τίτλος αυτού του κειμένου να έπρεπε να είναι «η παιδική παχυσαρκία ισούται με παιδική κακοποίηση» αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι τα αποτελέσματα και οι επιπτώσεις που υφίστανται στο μέλλον τα υπέρβαρα παιδιά είναι συνήθως μη αναστρέψιμες.

Αν βιώναμε ένα κράτος ουσιαστικής προστασίας του πολίτη και κατ' επέκταση και όλων των λιλιπούτιων μελλοντικών πολιτών θα υπήρχαν κυρώσεις στους γονείς που κακοποιούν διατροφικά τα παιδιά τους όπως υπάρχουν κυρώσεις και για την σωματική βία.

Αν και τολμώ να πω ότι με την ενημέρωση που υπάρχει σήμερα, όπως όλοι οι γονείς γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν πρέπει να προσφέρουν αλκοόλ στα μικρά παιδιά όπως και ότι τα βλάπτει σημαντικά το να καπνίζουν κοντά τους, μου ακούγεται αδιανόητο να μην γνωρίζουν τις επιπτώσεις της παιδικής παχυσαρκίας. 

Ως γονείς και ως πολίτες φέρουμε τεράστια ευθύνη για το πώς μεγαλώνουμε τα παιδιά μας όχι μόνο σωματικά αλλά και ψυχικά και πνευματικά. Η σωστή καθημερινή διατροφή της οικογένειας όπως και η επιβεβλημένη καθημερινή σωματική άσκηση για την ομαλή ανάπτυξη μυών, αρθρώσεων και χόνδρων είναι θέματα αδιαπραγμάτευτα για τη μελλοντική υγεία του παιδιού. Για εμένα προσωπικά, μετά την ανάγνωση αυτού του κειμένου από κάθε γονιό (ή οποιονδήποτε άλλον εμπλέκεται με τη διατροφή του παιδιού όπως η γιαγιά ή ο παππούς), που υποθάλπει και διαιωνίζει ένα νοσογόνο οικογενειακό περιβάλλον, αν δεν αλλάξει άρδην η συμπεριφορά απέναντι στο πως τρέφει το παιδί, θα οφείλει να θεωρεί τον εαυτό του ως υπόλογο σε ένα αποτρόπαιο έγκλημα.
Εμείς όλοι οι επιστήμονες πτυχιούχοι διατροφολόγοι είμαστε άριστα εκπαιδευμένοι στο να βοηθήσουμε στην αλλαγή των διατροφικών συνηθειών της οικογένειας γιατί τελικά... «Τα παιδιά δεν χρειάζονται διαιτολόγο. Γονείς που να τρέφονται σωστά θέλουν» .

πηγή: http://www.diatrofi.gr

Αφυδατώνει τελικά ο καφές;

  

H μετριασμένη κατανάλωση καφέ δεν προκαλεί αφυδάτωση σε νεαρούς άντρες:

Μια ερευνητική ομάδα από το Τμήμα Επιστήμης Αθλητισμού και Άσκησης στο Πανεπιστήμιο του Birmingham, διαπίστωσε ότι η μέτρια καθημερινή κατανάλωση καφέ δεν οδηγει σε αφυδάτωση σε νεαρούς ενήλικες άνδρες. Οι ερευνητές συμπέραναν ότι, ενώ η καφεΐνη σε μεγάλες ποσότητες μπορεί να αφυδατώσει, πίνοντας καφέ με μέτρο παρέχει παρόμοια επίπεδα ενυδάτωσης όπως το νερό σε συχνούς πότες καφέ.



Το ανθρώπινο σώμα αποτελείται από ένα μεγάλο ποσοστό υγρών – περίπου 60% για ένα μεσο άντρα, αλλά αυτό εξαρτάται από την ηλικία, το φύλο και την κατάσταση της υγείας. Για τη σωστή λειτουργία των οργάνων, η υδατική κατάσταση ελέγχεται προσεκτικά από ένα φάσμα των ορμονών, και η ποσότητα του υγρού που καταναλώνεται επηρεάζει την ενυδάτωση των ιστών. Κρατώντας τα σωματικά υγρά μέσα σε ένα υγιές εύρος είναι ζωτικής σημασίας. Η τρέχουσα κατευθυντήρια γραμμή από την Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων (EFSA) για την πρόσληψη νερού είναι 2,5 λίτρα ανά ημέρα για έναν ενήλικο άντρα.


Η επιστημονική κοινότητα συζητά για πάνω από 80 έτη, αν ποτά που περιέχουν καφεΐνη, όπως ο καφές – με ένα μέσο φλιτζάνι με 100-140 χιλιοστόγραμμα (mg) καφεΐνης – έχουν επιπτώσεις στην ισορροπία υγρών. Η καφεΐνη επηρεάζει τις ορμόνες που ελέγχουν την ισορροπία υγρών, και, εάν καταναλωθεί σε μεγάλες δόσεις (πάνω από 500 mg), έχει διουρητικό αποτέλεσμα. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές σε άτομα που δεν πίνουν τακτικά καφεϊνούχα ποτά. Ωστόσο, δεν είναι σαφές κατά πόσον ο οργανισμός συνηθίζει την έκθεση στην καφεΐνη και αν η διουρητική δράση της είναι μειωμένη.

Οι ερευνητές πραγματοποίησαν μια τυχαιοποιημένη διασταυρούμενη μελέτη σε 50 υγιείς άνδρες (μέσος όρος ηλικίας 28 ετών) οι οποίοι ήταν τακτικοί πότες καφέ (3-6 φλιτζάνια την ημέρα). Σε αυτό το είδος του σχεδιασμού της μελέτης, οι συμμετέχοντες υποβλήθηκαν σε δύο δοκιμές, οι οποίες στην περίπτωση αυτή διήρκεσε τρεις ημέρες. Σε μία δοκιμή, η παρέμβαση αποτελούνταν από 4 φλιτζάνια καφέ των 200ml καφέ. Στην άλλη παρέμβαση αποτελούνταν από τέσσερα φλιτζάνια νερό των 200 ml.


Καμία σημαντική αλλαγή στο συνολικό νερό του σώματος δεν βρέθηκε ανάμεσα στο καφέ και την κατανάλωση νερού. Οι δείκτες ενυδάτωσης στο αίμα και στα ούρα δεν έδειξαν καμία διαφορά, εκτός από την υψηλότερη απέκκριση νατρίου στα ούρα κατά τη διάρκεια της δοκιμής του καφέ σε σύγκριση με την δοκιμή του νερού.


Τα τρέχοντα ευρήματα δεν υποστηρίζουν την ιδέα ότι θα πρέπει να αποφεύγονται τα καφεϊνούχα ποτά για να εξασφαλίσει το άτομο μια υγιή κατάσταση ενυδάτωσης, τουλάχιστον για τους νέους υγιείς άνδρες που πίνουν συστηματικά καφέ. Φαίνεται ότι σε αυτή την υποομάδα του πληθυσμού, η μέτρια κατανάλωση καφέ μπορεί πραγματικά να συμβάλει στις καθημερινές απαιτήσεις σε υγρά χωρίς να διακυβεύεται η επαρκής ενυδάτωση. Οι ερευνητές αναφέρουν ότι τα ευρήματά τους θα πρέπει να αντικατοπτρίζονται στις κατευθυντήριες γραμμές για τη δημόσια υγεία για την ενυδάτωση.


Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με την μελέτη:
Killer SC, BlanninAK, Jeukendrup AE (2014). No evidence of dehydration with moderate coffee intake: A counterbalanced cross-over study in a free-living population. http://www.plosone.org/article/fetchObject.action?uri=info%3Adoi%2F10.1371%2Fjournal.pone.0084154&representation=PDF

πηγή: http://www.fitnesspulse.gr


Η πλάνη της ζυγαριάς


«Το Μεσαίωνα είχαν γκιλοτίνες, κρεβάτια του Προκρούστη, μαστίγια και αλυσίδες. Σήμερα έχουμε μια πολύ πιο αποτελεσματική συσκευή βασανιστηρίων, που ονομάζεται ζυγαριά» - Stephen Phillips
 
Κάποιες έρευνες έχουν δείξει ότι το καθημερινό ζύγισμα μπορεί να αποτελέσει ένα χρήσιμο εργαλείο στην προσπάθεια απώλειας ή διατήρησης βάρους. Τα άτομα μπορούν να παρακολουθούν σε ημερήσια βάση με ποιό τρόπο αντιδρά το σώμα τους σε διαφορετικές συνθήκες μέσω των διακυμάνσεων του βάρους. Αυτές οι διακυμάνσεις ποικίλουν ανάλογα με την ευαισθησία του καθενός στην κατανάλωση αλατιού, την ενδεχόμενη κατακράτηση υγρών ή ακόμα και την άσκηση. Αν είστε, λοιπόν, ένα άτομο, που βλέπει τα νούμερα μόνο ώς νούμερα και δεν τα συνδέει με συναισθήματα αποτυχίας ή απογοήτευσης, αυτός ο τρόπος θα μπορούσε να σας φανεί χρήσιμος. Πόσοι είναι αλήθεια όμως αυτοί, που ξεκινούν μια τέτοια προσπάθεια, χωρίς τα συναισθήματα τους να έχουν σημαντικό ρόλο για το σημείο στο οποίο έχουν βρεθεί. Για τη μεγάλη πλειοψηφία των ατόμων το καθημερινό ζύγισμα μπορεί να αποδειχθεί περισσότερο επιζήμιο παρά βοηθητικό. Είναι συχνά συνδεδεμένο με συναισθήματα αποτυχίας και χαμηλής αυτοπεποίθησης, που μπορούν να οδηγήσουν σε υπερφαγία.

Η επιθυμία για καλύτερη υγεία είναι συχνά αυτό, που υποκινεί μια προσπάθεια απώλεια βάρους. Αντί όμως η υγεία να ορίζεται ως η επιδίωξη για περισσότερη ενέργεια, καλύτερη ποιότητα ύπνου, μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση, δύναμη, ευελιξία, καρδιαγγειακή υγεία και γενικότερα καλύτερη ποιότητα ζωής, έχει συνδεθεί άρρηκτα με το νούμερο της ζυγαριάς. Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι το σωματικό βάρος είναι το σύνολο όλων των ιστών του σώματος όπως ο λιπώδης, ο μυικός, τα όργανα, το δέρμα, το αίμα και άλλα υγρά. Γιατί λοιπόν να υποθέσουμε ότι κάθε αλλαγή στη ζυγαριά συνδέεται άμεσα με την απώλεια ή πρόσληψη λίπους; Και για να γίνει η ερώτηση πιο πολύπλοκη, γιατί κάθε αλλαγή στη ζυγαριά συνδέεται άμεσα με την αυτοεκτίμηση μας;

Αν έχετε παρατηρήσει οτι η ζυγαρία έχει φτάσει να επηρεάζει τη διάθεση σας, τότε παρακάτω παρουσιάζονται 5 καλοί λόγοι για να κρατήσετε τις αποστάσεις σας από αυτήν την τόσο δυνατή συσκευή

1. Ζυγαριά – η ασταθής
Κατά τη διάρκεια της ημέρας το βάρος μπορεί να έχει μεγάλες διακυμάνσεις. Η κατανάλωση τροφής και υγρών, η ώρα της ημέρας, καθώς και η άσκηση όλα παίζουν ρόλο στη διάμορφωση αυτού του αριθμού. Δε σημαίνει ότι παίρνουμε ή χάνουμε λίπος, το οποίο θα έπρεπε να είναι και ο στόχος μας. Μια τέτοια διακύμανση μπορεί να προκαλέσει μεγάλη συναισθηματική φόρτιση, που ενδεχομένως να οδηγήσει σε τσιμπολόγημα ή κάποιες ακραίες διατροφικές συμπεριφορές. Προσπαθείστε να εγκαταλέιψετε το δίλημμα «καλό» - «κακό», που συχνά συνοδεύει μια προσπάθεια απώλειας βάρους και βελτίωσης της υγείας. Όλοι έχουμε ημέρες, που είναι πιό υγιείς από άλλες. Συχνά, το ζύγισμα μια φορά κάθε εβδομάδα ή 15 ημέρες είναι περισσότερο από αρκετό και μας βοηθά να εστιάζουμε στην τάση του βάρους μας και όχι στις καθημερινές διακυμάνσεις.

2. Ζυγαριά – ο θολός καθρέφτης της υγείας
Αν και το βάρος θεωρείται διαχρονικά ως δείκτης υγείας, το νούμερο της ζυγαριάς δε μπορεί να σας απαντήσει αν η υγεία σας είναι καλή ή αν οι διατροφικές επιλογές, που κάνετε, συντελούν ταυτόχρονα και στη βελτίωση της υγείας σας. Δεν μπορεί να αποτυπώσει τη σχέση, που έχετε με την τροφή, τα επίπεδα των ορμονών σας, την υγεία του γαστρεντερικού σας, ή την κατάσταση του ανοσοποιήτικού σας συστήματος. Για παράδειγμα, κατα καιρούς εμφανίζονται στα ΜΜΕ αμφιλεγομένες και συχνά επικίνδυνες μέθοδοι απώλειας βάρους, που υπόσχονται «γρήγορο αδυνάτισμα χωρίς κόπο» αλλά δυστυχώς, πάντα καταλήγουν στην επαναπρόσληψη βάρους. Το διάστημα στο οποίο το βάρος έχει χαθεί σημαίνει απαραίτητα και ότι είμαστε πιο υγιείς; Έρευνες έχουν δείξει ότι οι αυξομειώσεις του βάρους είναι περισσότερο επικίνδυνες από το βάρος αυτό καθ'εαυτό.

3. Ζυγαριά – η μισή αλήθεια για την πρόοδο
Εστιάζοντας εμμονικά στο σωματικό μας βάρος χάνουμε την πραγματική εικόνα και μέγεθος των αλλαγών, που επιτυγχάνουμε. Η διατροφή μας μπορεί να μας προσφέρει περισσότερη ενέργεια, καλύτερη συναισθηματική κατάσταση, καλύτερη ανταπόκριση στην άσκηση, ακόμα και βελτίωση στα τυχόν προβλήματα υγείας, που αντιμετωπίζουμε. Παρ'όλα αυτά ονομάζουμε αποτυχία μια προσπάθεια επειδή ο δείκτης της ζυγαριάς δεν κινείται προς το μέρος, που επιθυμούμε, ή ο ρυθμός του δεν μας ικανοποιεί επαρκώς.

4. Ζυγαριά – όλα αφορούν το φαγητό
Τείνουμε να συνδέουμε το νούμερο της ζυγαριάς αποκλειστικά με την τροφή, που καταναλώνουμε. Κάθε απόκλιση από αυτό, που περιμένουμε όταν ζυγιζόμαστε, αποδίδεται στο φαγητό καθώς και όλες οι αλλαγές, που σχεδιάζουμε, για να το αλλάξουμε. Ξεχνάμε όμως τους υπόλοιπους παράγοντες, που παίρνουν μέρος στη διαμόρφωση του βάρους μας όπως η άσκηση, η ποιότητα του ύπνου μας, τα επίπεδα στρες που βιώνουμε, και το ιατρικό μας ιστορικό. Έτσι μειώνουμε περισσότερο το φαγητό ενώ ελάχιστοι είναι αυτοί, που θα σκεφτούν να κάνουν αλλαγές σε όλους τους τομείς της ζωής τους.

5. Ζυγαριά – κυρίαρχος της αυτοεκτίμησης σας
Αρκετοί άνθρωποι έχουν συνδέσει το αποτελέσμα του καθημερινού ζυγίσματος με το κατά πόσο πρέπει ή μπορούν να αισθάνονται καλά με τον εαυτό τους, ή ακόμα και με το αν θα έχουν μια καλή ή κακή ημέρα. Αυτός είναι ο βασικότερος λόγος για τον οποίο κάποιος πρέπει να εγκαταλείψει τη ζυγαριά του. Είναι συναισθηματικά επίπονο και μη υγιές να επιτρέπουμε σε οποιονδήποτε αριθμό να προσδιορίζει το πόσο αξίζουμε σαν άτομα ή πόσο «καλή» ή «κακή» είναι η εικόνα, που έχουμε για τον εαυτό μας. Ένα ζύγισμα μπορεί να μας ρίξει από την αυτοπεποίθηση στην αυταπέχθεια σε λιγότερο από 5 δευτερόλεπτα και αυτό δεν μπορούμε να το επιτρέψουμε.

Η απώλεια βάρους και η αλλαγή του τρόπου ζωής σε περισσότερο υγιή πρότυπα είναι ένας μαραθώνιος κι όχι sprint. Πολλές μικρές, σταδιακές και μόνιμες αλλαγές θα σας οδηγήσουν με επιτυχία στο επιθυμητό για εσάς αποτέλεσμα.

πηγή: http://www.diatrofi.gr

Ο χυμός καρπουζιού μειώνει τον πόνο μετά τη γυμναστική



Η κατανάλωση χυμού από καρπούζι μπορεί να καταπραϋνει τον πόνο μετά την γυμναστική, αναφέρουν επιστήμονες από την Ισπανία.


Ο καρπουζοχυμός είναι πολύ δημοφιλής μεταξύ των ασκουμένων, με τα οφέλη του να αποδίδονται εν πολλοίς σε ένα αμινοξύ που περιέχει το καρπούζι: την L-σιτρουλίνη.

Προγενέστερες μελέτες έχουν δείξει ότι ο χυμός των καρπουζιών διαθέτει αντιοξειδωτικές ιδιότητες και την ικανότητα να αυξάνει τις μυϊκές πρωτεΐνες και να βελτιώνει τις αθλητικές επιδόσεις, γράφουν οι ερευνητές στην «Επιθεώρηση Αγροτικής & Διατροφικής Χημείας» (JAFC).

Η νέα μελέτη δείχνει ότι οι ασκούμενοι ωφελούνται περισσότερο από τον φυσικό, μη εμπλουτισμένο χυμό.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Ενκάρνα Αγκουάγο από το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της Καρταγκένα, εξέτασαν φυσικό (μη παστεριωμένο) χυμό καρπουζιών, χυμό καρπουζιών εμπλουτισμένο με πρόσθετη L-σιτρουλίνη και ένα ρόφημα δίχως L-σιτρουλίνη.


Τα ροφήματα χορηγήθηκαν σε ομάδα εθελοντών μία ώρα έπειτα από μία προπόνηση.
Τόσο ο φυσικός χυμός, όσο και ο εμπλουτισμένος, φάνηκε να καταπραΰνουν τους πόνους της άσκησης. Ωστόσο, η L-σιτρουλίνη του φυσικού χυμού φάνηκε να είναι έχει αυξημένη βιοδιαθεσιμότητα, δηλαδή υπήρχε σε μία μορφή που μπορούσε πιο εύκολα να χρησιμοποιήσει ο οργανισμός.


Οι ειδικοί πιστεύουν ότι ο φυσικός χυμός ασκεί αυτή τη δράση, επειδή τα συστατικά του επιταχύνουν την διαδικασία απομάκρυνσης του γαλακτικού οξέος από τους μυς.
Αυτό είναι σημαντικό, διότι η συσσώρευση του γαλακτικού οξέος μπορεί να προκαλέσει αίσθημα καύσου στους μυς και να τους καταστήσει επώδυνους.


Προγενέστερη μελέτη έχει δείξει ότι το καρπούζι μπορεί να παίζει ρόλο στην προστασία από τη στεφανιαία νόσο, εμποδίζοντας την συσσώρευση της επιβλαβούς «κακής» (LDL) χοληστερόλης.

Την μελέτη αυτή εκπόνησαν επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Purdue, στις ΗΠΑ, οι οποίοι διαπίστωσαν ότι η κατανάλωση του φρούτου από ποντίκια μείωνε κατά το ήμισυ τον ρυθμό συσσώρευσης της LDL χοληστερόλης στα εσωτερικά τοιχώματα των αρτηριών.

Η LDL είναι η μορφή της χοληστερόλης που οδηγεί σε στένωση των στεφανιαίων αρτηριών και καρδιοπάθεια.

πηγή: http://ygeia.tanea.gr

Ποια είναι τα 41 σούπερ-φρούτα και λαχανικά που θωρακίζουν την υγεία

Αν θέλετε να διαφυλάξετε την υγεία σας, φροντίστε να τρώτε καθημερινά σαλάτες με ποικιλία από πράσινα φυλλώδη λαχανικά, όπως το νεροκάρδαμο, το σπανάκι και τα σέσκουλα, συνιστούν επιστήμονες από τις ΗΠΑ.


Οι επιστήμονες βαθμολόγησαν 47 φρούτα και λαχανικά με βάση τα θρεπτικά συστατικά τους και το κατά πόσον έχουν συσχετιστεί με μείωση του κινδύνου εκδήλωσης χρονίων νοσημάτων.


Η βαθμολόγηση έγινε σε μία κλίμακα από 0 (το λιγότερο ωφέλιμο) έως 100 (το περισσότερο ωφέλιμο), ενώ ως «σούπερ» φρούτα ή λαχανικά θεωρήθηκαν όσα ξεπέρασαν σε βαθμολογία το 10 στα 100.


Για να θεωρηθεί ένα τρόφιμο ότι ξεπερνάει το 10%, θα πρέπει να παρέχει κατά μέσον όρο το 10% ή περισσότερο από την Ημερήσια Συνιστώμενη Δόση (ΗΣΔ) 17 συγκεκριμένων θρεπτικών συστατικών ανά 100 γραμμάρια τροφίμου.


Η ΗΣΔ είναι η ποσότητα που συνιστάται να καταναλώνουμε κάθε μέρα για να προστατεύουμε την υγεία μας.


Τα 17 θρεπτικά συστατικά που συνδυαστικά μεταξύ τους προστατεύουν από νοσήματα όπως ο καρκίνος και η καρδιοπάθεια είναι το ασβέστιο, οι φυτικές ίνες, το φυλλικό (φολικό) οξύ, ο σίδηρος, η νιασίνη, το κάλιο, οι πρωτεΐνες, η ριβοφλαβίνη, η θειαμίνη, ο ψευδάργυρος και οι βιταμίνες A, B6, B12, C, D, Eκαι K.


Όσο μεγαλύτερες ποσότητες από αυτά τα θρεπτικά συστατικά περιέχει ένα τρόφιμο, τόσο υψηλότερα κατετάγη στον κατάλογο των υπερτροφίμων.


Συνολικά, 36 λαχανικά και 5 φρούτα (φράουλες, ροζ/κόκκινα και λευκά γκρέιπφρουτ, βατόμουρα, πορτοκάλια) ξεπέρασαν το 10% και κέρδισαν επαξίως μία θέση στον κατάλογο αυτό.



Το top-10


Σύμφωνα με την ταξινόμηση, το πιο ωφέλιμο λαχανικό απ’ όλα είναι το νεροκάρδαμο, το οποίο είναι και το μοναδικό που πέτυχε βαθμολογία 100%


Το top-10 των ωφέλιμων λαχανικών συμπληρώνουν (κατά σειράν θρεπτικής αξίας) το κινέζικο λάχανο, τα σέσκουλα, τα φύλλα του παντζαριού, το σπανάκι, τα ραδίκια, το φυλλώδες μαρούλι, ο μαϊντανός, το ρωμαϊκό μαρούλι και οι λαχανίδες.


Η όλη έρευνα δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Preventing Chronic Disease» και διεξήχθη από ομάδα επιστημόνων του Πανεπιστημίου William Paterson, στο Γουέιν του Νιου Τζέρσι.


Από τη λίστα απουσιάζουν τρόφιμα όπως το σκόρδο, τα μύρτιλα και τα μήλα, γεγονός που ασφαλώς προκαλεί έκπληξη, δεδομένου ότι θεωρούνται θαυμάσιες πηγές αντιοξειδωτικών συστατικών.


Αυτό οφείλεται στο ότι στην ανάλυση δεν συμπεριελήφθησαν τα επίπεδα των φυτοχημικών συστατικών, όπως τα αντιοξειδωτικά, διότι δεν υπάρχει ΗΣΔ γι’ αυτά, εξήγησε η επικεφαλής ερευνήτρια δρ Τζένιφερ Ντι Νόια, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο William Paterson.


Και τόνισε πως «επειδή ένα φρούτο ή λαχανικό δεν συμπεριλαμβάνεται στη λίστα, δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να καταναλώνουμε. Η πρακτική αξία της λίστας είναι να φροντίσουμε να τρώμε καθημερινά και από τα φρούτα και λαχανικά που περιέχονται σε αυτήν και όχι μόνο από αυτά».


Η λίστα
Στη συνέχεια παρατίθεται η πλήρης λίστα των 41 λαχανικών και φρούτων, μαζί με την βαθμολογία τους:
Νεροκάρδαμο: 100
Κινέζικο λάχανο: 91,99
Σέσκουλα: 89,27
Φύλλα παντζαριού: 87,08
Σπανάκι: 86,43
Ραδίκια: 73,36
Φυλλώδες μαρούλι: 70,73
Μαϊντανός: 65,59
Ρωμαϊκό μαρούλι: 63,48
Λαχανίδες: 62,49
Φύλλα ρέβας: 62,12
Βρούβες: 61,39
Αντίδια: 60,44
Αγριόπρασο: 54,80
Κατσαρό λάχανο: 49,07
Πικραλίδα: 46,34
Κόκκινη πιπεριά: 41,26
Ρόκα: 37,65
Μπρόκολο: 34,89
Κίτρινη κολοκύθα: 33,82
Λαχανάκια Βρυξελλών: 32,23
Πράσινα κρεμμυδάκια: 27,35
Κραμβολάχανο: 25,92
Κουνουπίδι: 25,13
Λάχανο: 24,51
Καρότο: 22,60
Ντομάτα: 20,37
Λεμόνι: 18,72
Μαρούλι iceberg: 18,28
Φράουλες: 17,59
Ραπανάκι: 16.91
Κολοκύθες (όλες οι ποικιλίες, πλην κίτρινης): 13,89
Πορτοκάλι: 12,91
Λάιμ: 12,23
Γκρέιπφρουτ (ροζ και κόκκινο): 11,64
Γουλί (ρουταμπάγκα): 11,58
Ρέβα: 11,43
Βατόμουρο: 11,39
Πράσο: 10,69
Γλυκοπατάτα: 10,51
Γκρέιπφρουτ λευκό: 10,47

πηγή: http://ygeia.tanea.gr

Η κλασσική μέθοδος της αυξομείωσης του σωματικού βάρους


Σκοπός του παρόντος άρθρου είναι να δώσει τις απαραίτητες βασικές γνώσεις για να κατανοήσει κάποιος πως μπορεί να πετύχει αύξηση ή μείωση και έλεγχο του σωματικού του βάρους. Για χρόνια οι ειδικοί ανέπτυσσαν προγράμματα διαχείρισης του σωματικού βάρους τα οποία περιείχαν τα απαραίτητα στοιχεία για επιτυχημένη διαχείριση του σωματικού βάρους ,δηλαδή αλλαγή συμπεριφοράς, διατροφική εκπαίδευση και σωματική εξάσκηση. Πάραυτα τα προγράμματα αυτά δεν φαίνονταν να δουλεύουν και ο βασικός λόγος είναι ότι δεν έπαιρναν υπόψη τους ένα πολύ βασικό στοιχείο, τον μεταβολισμό του κάθε ανθρώπου. Για να πετύχει μια δίαιτα μακροπρόθεσμα επιβάλλεται πλέον να διαμορφωθεί βάση του ρυθμού μεταβολισμού του κάθε ανθρώπου και της εξίσωσης ενεργειακής ισορροπίας.

Η εξίσωση ισορροπίας ενέργειας
Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι στο τι ακριβώς εκφράζει η εξίσωση ισορροπίας ενέργειας ας δούμε τα εξής:
- Αν θέλει κάποιος να χάσει βάρος θα πρέπει να έχει αρνητικό ισοζύγιο που σημαίνει πως θα πρέπει να παίρνει λιγότερες θερμίδες από όσες καταναλώνει.
- Αν θέλει να διατηρήσει σταθερό το βάρος του θα πρέπει να παίρνει ακριβώς όσες θερμίδες καταναλώνει.
- Αν θέλει να αυξήσει το βάρος του θα πρέπει να έχει θετικό ισοζύγιο ,δηλαδή να παίρνει περισσότερες θερμίδες απ ’όσες καταναλώνει.

Τα παραπάνω φυσικά είναι πολύ εύκολα να κατανοηθούν θεωρητικά αλλά είναι πολύ δύσκολο να εφαρμοσθούν στην πράξη χωρίς να ξέρουμε κάποια βασικά πράγματα.

Η εξίσωση έχει δυο μέρη: την πρόσληψη θερμίδων και την κατανάλωση θερμίδων. Η πρόσληψη θερμίδων αφορά τις ποσότητες από υδατάνθρακες, πρωτεΐνες και λίπη που παίρνουμε από τις τροφές. και ουσιαστικά αντικατοπτρίζει το φαγητό που καταναλώνουμε. Το μέρος της κατανάλωσης θερμίδων είναι πιο δύσκολο στην διευκρίνηση του και αυτό γιατί δεν μπορούμε να υπολογίσουμε επακριβώς τις θερμίδες που καταναλώνουμε. Γενικά καταναλώνουμε θερμίδες για τη διατήρηση της θερμοκρασίας του σώματος μας , για την κίνηση του σώματος μας αλλά και για τις βασικές ανάγκες του μεταβολισμού μας.

Ο οργανισμός καταναλώνει ενέργεια στην προσπάθεια του να παράγει θερμότητα ώστε να διατηρήσει σταθερή τη θερμοκρασία του σώματος μας ,λίγο κάτω από τους 37º C όπως είναι το φυσιολογικό. Αυτό το ποσό της ενέργειας είναι περίπου το 10% του συνολικού μεταβολισμού και είναι σαφώς πολύ μικρότερο σχετικά με τα υπόλοιπα. Εξαρτάται άμεσα από το είδος και την ποσότητα της τροφής που καταναλώνει κάποιος αλλά και από την θερμοκρασία του περιβάλλοντος.

Η κατανάλωση θερμίδων για φυσική δραστηριότητα αποτελεί το 15-30% του μεταβολισμού και ουσιαστικά αντικατοπτρίζει οποιαδήποτε μορφή δραστηριότητας εμπεριέχοντας βέβαια και την προπόνηση. Αυτό το στοιχείο είναι το πιο ευμετάβλητο από όλα τα προηγούμενα και έχει τη μεγαλύτερη συμβολή στην αυξομείωση του σωματικού βάρους. Με την προπόνηση για παράδειγμα καίμε περισσότερες θερμίδες άρα εάν η ποσότητα του φαγητού που τρώμε παραμείνει η ίδια τότε είμαστε σε αρνητικό ισοζύγιο θερμίδων και χάνουμε βάρος

Οι θερμίδες που καταναλώνει ο οργανισμός για τις ανάγκες του βασικού μεταβολισμού είναι περίπου 60-75% του συνολικού μεταβολισμού και αντικατοπτρίζει την ενέργεια που χρειάζεται ο οργανισμός για να πραγματοποιήσει όλες τις λειτουργίες εκείνες που χρειάζονται για αν διατηρηθεί στη ζωή όπως ο παλμός της καρδιάς και η λειτουργία του εγκεφάλου.

Γιατί οι κοινές δίαιτες δεν δουλεύουν
Αφού πλέον έχετε καταλάβει την εξίσωση ισορροπίας ενέργειας μπορείτε να καταλάβετε και γιατί οι κοινές δίαιτες δεν δουλεύουν και γιατί το 95% των ανθρώπων που εφαρμόζουν μια τέτοια δίαιτα μετά από 1-2 χρόνια ξαναπαίρνουν το βάρος που έχουν χάσει. ο λόγος είναι ότι όλες υπολογίζουν τους παράγοντες διατροφή, εξάσκηση, συμπεριφορά αλλά αγνοούν τον παράγοντα του μεταβολισμού του καθενός ή ακόμα και αν τον υπολογίζουν τον υποτιμούν.

Για να καταλάβετε όσο σημαντικό είναι αυτό ας θεωρήσουμε για παράδειγμα δύο ανθρώπους οι οποίοι καταναλώνουν την ίδια ποσότητα θερμίδων ημερησίως. Αν ο μεταβολισμός του ενός διαφέρει κατά 500 θερμίδες από του άλλου ,διαφορά απόλυτα φυσιολογική, τότε μέσα σε ένα χρόνο προκύπτει μια διαφορά περίπου 23 κιλών!

Πρέπει να υπολογίσετε τον βασικό μεταβολισμό σας
Από τη στιγμή που ένας από τους παράγοντες που επηρεάζουν τον βασικό μεταβολισμό είναι το βάρος του σώματος, μια ενδεχόμενη απώλεια βάρους θα μειώσει τον βασικό μεταβολισμό και αντίστροφα. Για αυτό το λόγο στην αρχή μιας δίαιτας χάνουμε πολύ εύκολα βάρος το οποίο αν δεν προσέξουμε στην συνέχεια το ξαναπαίρνουμε πολύ εύκολα. Ο μεταβολισμός ,μετά από λίγες μέρες δίαιτας έχει μειωθεί αισθητά. Αν η ποσότητα τροφής αυξηθεί λίγο ο νέος μειωμένος μεταβολισμός δεν θα μπορεί να καταναλώσει την αυξημένη ποσότητα καταναλωμένων θερμίδων και έτσι το σωματικό βάρος αυξάνετε πάλι.

Για αυτό το λόγο γίνετε καθοριστικής σημασίας για την επιτυχία μιας δίαιτας η ακριβής προσέγγιση του βασικού μεταβολισμού περιοδικά ώστε να ξέρει κάποιος ανά πάσα στιγμή τι θερμίδες πρέπει να καταναλώνει για να μπορέσει να φτάσει στο επιθυμητό βάρος. Μετά από μια μεταβολή 2-5 κιλών του σωματικού βάρους ο βασικός μεταβολισμός έχει διαφοροποιηθεί σημαντικά και πρέπει να ξέρουμε που βρίσκετε να θέλουμε να συνεχίσουμε να χάνουμε ή να παίρνουμε βάρος ή ακόμα να σταθεροποιηθούμε σε ένα συγκεκριμένο βάρος.

Για παράδειγμα μια πρόσφατη μελέτη σε ένα πρόγραμμα μείωσης βάρους 12 εβδομάδων έδειξε ότι η μείωση κατά 8 κιλά του σωματικού βάρους μείωνε τον μεταβολισμό κατά 125 θερμίδες. Έτσι κάθε 4 εβδομάδες τα δεδομένα άλλαζαν και η δίαιτα επαναπροσαρμόζοταν στα καινούρια δεδομένα μεταβολισμού. Αν δεν γινόταν αυτό η δίαιτα δεν θα είχε την επιτυχία που τελικά είχε.

Πως υπολογίζεται ο βασικός μεταβολισμός.
Ο πιο εύκολος τρόπος υπολογισμού του βασικού μεταβολισμού βασίζεται στην ποσότητα του οξυγόνου που αναπνέουμε. Υπάρχει ένα τεστ όπου με ένα ειδικό όργανο μπορεί μετρηθεί αυτή η ποσότητα και κατόπιν να υπολογιστεί ο βασικός μεταβολισμός. Απλώς αναπνέουμε μέσα από αυτό ο όργανο για 5-30 λεπτά. Το οξυγόνο άλλωστε είναι το μέσο με το οποίο γίνονται οι καύσεις και έτσι η ποσότητα του είναι ενδεικτική για την ποσότητα των καύσεων που γίνονται και άρα των θερμίδων που καταναλώνονται. Το συγκεκριμένο τεστ μπορεί να το βρείτε σε πολλά διαιτολογικά γραφεία.

Τελικά προκύπτει πως κατά τη διάρκεια μιας δίαιτας δεν χρειάζεται να κόβουμε μια συγκεκριμένη κατηγορία φαγητών ή να αποκηρύσσουμε τα λιπαρά όπως γίνεται συνήθως. Για να μπορέσουμε να έχουμε το σωματικό βάρος που θέλουμε πρέπει απλώς να προσέχουμε το ισοζύγιο θερμίδων. Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει να ξέρουμε τον βασικό μεταβολισμό μας. Μπορεί τελικά όλα αυτά να ακούγονται πολύ περίπλοκα αλλά αυτός είναι ο πιο σίγουρος τρόπος να χάσετε βάρος και να μην το ξαναπάρετε ποτέ.

πηγή: www.runningnews.gr

,

7 νόστιμα λαχανικά, που περιέχουν πρωτεΐνη


Ήρθε το καλοκαίρι και μαζί του η ώρα να κλέψετε την παράσταση στην παραλία. Αφήστε τα παϊδάκια στην άκρη και αναζητήστε πηγές πρωτεϊνών, σε πεντανόστιμα λαχανικά, που θα σας βοηθήσουν να βγείτε περήφανη on the beach. Δοκιμάστε τα 7 λαχανικά που το clickatlife.gr σας προτείνει και θα δείτε σίγουρα διαφορά στη γραμμή σας.



Φασόλια
Αντικαθιστούν ωραιότατα το κρέας, αφού ένα φλιτζάνι φασολιών περιέχει περίπου 15 γραμμάρια πρωτεΐνης. Μην ξεχνάτε όμως! Οι  φακές το ρύζι και τα φασόλια στερούνται τα αμινοξέα μεθειονίνη και κυστεΐνη. Έτσι η συμβουλή μας είναι να τα  συνδυάζετε με δημητριακά ή ξηρούς καρπούς, έτσι ώστε να μετατρέπονται σε όσο πιο θρεπτική τροφή γίνεται και παράλληλα να νοστιμεύουν.
Λαχανάκια Βρυξελλών Εκτός από gourmet τροφή, είναι πλούσια σε βιταμίνες C,  περιέχουν αρκετές φυτικές ίνες, βιταμίνες (Α, C, Κ, Β6, Φολικό οξύ, Ριβοφλαβίνη, Θειαμίνη), αντιοξειδωτικά και μέταλλα (μαγγάνιο, μαγνήσιο, κάλιο, φώσφορο) πολύ χρήσιμα και ωφέλιμα για τον ανθρώπινο οργανισμό. Γνωρίζατε πως δεν περιέχουν καθόλου λίπος και χοληστερίνη, ενώ το ποσοστό νατρίου είναι εξαιρετικά χαμηλό; Τέλος, αποτελούν καλή πηγή πρωτεϊνών. Θερμιδικά αποδίδουν μόνο 42 kcal ανά 100gr και αποτελούνται σε ποσοστό 87% από νερό.
Ψητή Πατάτα Τα γεώμηλα προσφέρουν πολλά περισσότερα θρεπτικά συστατικά, από όσα μέχρι σήμερα νομίζαμε. Μια μεγάλη ψητή πατάτα περιέχει 6.28 γρ. πρωτεΐνης. Δεν περιέχουν μόνο υδατάνθρακες, αλλά περισσότερη βιταμίνη C απ’ ότι μια ντομάτα και περισσότερο ποτάσιο από μια μεγάλη μπανάνα.
Καλαμπόκι
Περιέχει πρωτεΐνη, για να είστε πρώτοι και καλύτεροι και άλλα θρεπτικά συστατικά και βιταμίνες: H βιταμίνη Β12 και το φολικό οξύ που περιέχονται στο καλαμπόκι, δρουν και στην πρόληψη της αναιμίας η οποία προκαλείται από την έλλειψη αυτών των βιταμινών. Έχει ακόμη μεγάλες ποσότητες μαγνησίου, σιδήρου και φώσφορου.
Ο φώσφορος είναι απαραίτητος για υγιή οστά. Είναι καλή πηγή φυτικών ινών και φολικού οξέος, ενώ το 82% των θερμίδων του προέρχεται από τους υδατάνθρακες είναι πλούσιο σε αντιοξειδωτικά, που έχουν σημαντικό ρόλο στην υγεία του δέρματος. Η υψηλή περιεκτικότητά του σε καροτενοειδή και βιταμίνη C, κρατά την κακή χοληστερίνη σε σταθερά επίπεδα και βοηθάει την κυκλοφορία του αίματος.
Σπαράγγια Όσο περίεργο κι αν σας φαίνεται, μια κούπα περιέχει  2.95 γρ. πρωτεΐνης. Είναι το τέλειο συνοδευτικό για το φαγητό σας και μπορείτε να τα πάρετε μαζί σας στο πικ νικ σας.
Σπανάκι Το λατρεύουμε είτε σε σπανακόρυζο είτε ως σαλάτα και δικαίως!  Μία κούπα μαγειρεμένου σπανακιού ισοδυναμεί με 5,40 γραμμάρια πρωτεΐνης. Επίσης, είναι γεμάτο με φλαβονοειδή τα οποία έχουν αντικαρκινικές ιδιότητες και επιπλέον κάνει καλό στον εγκέφαλο, στο δέρμα, τα μάτια και τα κόκκαλα μας.
Μπρόκολο Έχει πολλά από τα εκπληκτικά συστατικά που έχει και το κουνουπίδι και πρέπει να το καταναλώνετε. Προτιμήστε το για τις αντικαρκινικές και αντιοξειδωτικές ιδιότητες του. Βοηθάει  το πεπτικό σύστημα,  βελτιώνει το δέρμα, τα μάτια και τα κόκαλα. Μία μόνο κούπα ψιλοκομμένου μπρόκολου περιέχει 5,8 γραμμάρια πρωτεΐνης.

πηγή: http://www.fitnesspulse.gr

 

Διατροφή,Υγεία και Άθληση © 2012 | Designed by Cheap Hair Accessories

Thanks to: Sovast Extensions Wholesale, Sovast Accessories Wholesale and Sovast Hair