"Κάψιμο" λίπους: πως και γιατί (Α' μέρος)

Το "κάψιμο" του λίπους είναι ένας πολύ συχνός όρος που χρησιμοποιείται απο αθλητές, γυμναζόμενους ,προπονητές αλλά και εταιρίες με συμπληρώματα διατροφής. Υπάρχουν ειδικές ασκήσεις που προάγουν το κάψιμο του λίπους, συμπληρώματα διατροφής που υποστηρίζουν ότι βοηθούν σε αυτό το σκοπό (λιποδιαλύτες), μηχανήματα στο γυμναστήριο που είναι προσαρμοσμένα σε αυτό τον τομέα όπως επίσης και καρδιοσυχνόμετρα (τα λεγόμενα polar) τα οποία μας βοηθούν να είμαστε στο πεδίο καύσης λίπους μέσω εντοπισμού της μέγιστης καρδιακής συχνότητας (HRmax) και της μέγιστης πρόσληψης οξυγόνου (VO2max).

Τι εννοούμε όταν λέμε κάψιμο λίπους

Ο οργανισμός μας χρησιμοποιεί διάφορες πηγές ενέργειας για να καλύψει τις ανάγκες του, οι οποίες κυμαίνονται ανάλογα την ημερήσια φυσική δραστηριότητα του κάθε ατόμου. Οι πηγές αυτές είναι οι υδατάνθρακες (γλυκόζη αίματος) και το λίπος  κυριότερα και κατά δεύτερο λόγο ,και πολύ πιο σπάνια, οι πρωτεΐνες. Ο όρος λοιπόν "κάψιμο λίπους" έχει σαν έννοια την ικανότητα να οξειδώνεται ("καίγεται" δηλαδή) το λίπος και να χρησιμοποιείται σαν ενέργεια αντί του υδατάνθρακα, που είναι ο βασικός πάροχος ενέργειας του οργανισμού.

Με την πάροδο των χρόνων γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι η ικανότητα καύσης λίπους από τον οργανισμό έχει θετικό αντίκτυπο τόσο ως προς την υγεία του ατόμου όσο και ως προς τις αθλητικές του επιδόσεις. Είναι επίσης καλά τεκμηριωμένο ότι αθλητές υψηλού επιπέδου έχουν τη δυνατότητα αυξημένης καύσης λίπους,το οποίο τους δίνει το πλεονέκτημα της διατήρησης του αποθέματος υδατανθράκων στον οργανισμό σε υψηλά επίπεδα.

Αντίθετα, ασθενείς με παχυσαρκία και αντίσταση στην ινσουλίνη έχουν μειωμένη ικανότητα  καύσης λίπους από τον οργανισμό. Έτσι, είναι λογικό να σκεφτεί κάποιος ότι η αύξηση της καύσης του λίπους στον οργανισμό μπορεί να βελτιώσει την υγεία και να μειώσει το βάρος ενός ατόμου, συνδυαζόμενη φυσικά με ένα σωστό και υποθερμιδικό διαιτολόγιο.

Παράγοντες που επηρεάζουν την καύση λίπους

Διάφοροι παράγοντες επηρεάζουν την καύση του λίπους στον οργανισμό, οι οποίοι αναφέρονται στον παρακάτω πίνακα. Δεν είναι το ίδιο σημαντικοί όμως όλοι. Κυριότεροι είναι η άσκηση και η σωστή διατροφή, παράγοντες οι οποίοι θα αναλυθούν πρώτοι και εκτενέστερα. 

Ένταση άσκησης

Ένας από τους πιο σημαντικούς παράγοντες που καθορίζουν το ρυθμό της οξείδωσης του λίπους κατά τη διάρκεια της άσκησης είναι η ένταση. Αν και αρκετές μελέτες έχουν περιγράψει τη σχέση μεταξύ της έντασης της άσκησης και της οξείδωσης των λιπών, δεν είχε επιβεβαιωθεί πλήρως μέχρι πρόσφατα όπου η σχέση αυτή μελετήθηκε σε ένα ευρύ φάσμα εντάσεων (Achten et αϊ. 2003b).

Σε μια σειρά από πρόσφατες μελέτες που πραγματοποιήθηκαν, στόχος ήταν να οριστεί η ένταση της άσκησης κατά την οποία υπάρχει η μέγιστη οξείδωση των λιπών, που ονομάζεται ως “FatMax” ή αλλιώς “zone”. Διαπιστώθηκε λοιπόν ότι σε εκπαιδευμένους αθλητές η μέτριας έντασης άσκηση (62-63% της VO₂max ή 70-75%  HRmax) είναι η βέλτιστη ένταση για την μέγιστη οξείδωση λίπους, ενώ για τα λιγότερο εκπαιδευμένα άτομα το σημείο αυτό αντιστοιχεί στο 50% της VO₂max (Achten et al.2003b Jeukendrup et al. 2005).

Είναι σημαντικό να σημειωθεί πως η διακύμανση μεταξύ του κάθε ατόμου είναι αρκετά μεγάλη. Μπορεί π.χ. ένα εκπαιδευμένο άτομο να έχει μέγιστο FatMax στο 70% της VO₂max ενώ ένα άλλο εκπαιδευμένο άτομο να έχει στο 40%. Ο μόνος τρόπος να μάθει κανείς το σωστό σημείο είναι να κάνει τις απαραίτητες δοκιμασίες εργαστηριακά. Δεν είναι όμως τόσο ζωτικής σημασίας να γνωρίζει κάποιος το ακριβές σημείο FatMax. Ακόμα και σε ένα εύρος 5-10% (ή 10-15 παλμούς/λεπτό) η οξείδωση του λίπους θα συνεχίσει να είναι σε μεγάλο βαθμό. Έτσι, η “FatMax” ή “zone” μπορεί να έχει εφαρμογή σε ένα πρόγραμμα απώλειας βάρους, σε ασκησιολόγιο βελτίωσης της υγείας ή ακόμα και σε βελτίωση της αντοχής ενός προχωρημένου αθλητή.

 Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι οι έρευνες δεν έχουν γίνει σε τόσο μεγάλο βαθμό ώστε να τεκμηριώνουν 100% αυτά τα αποτελέσματα.

Διατροφή

Ο άλλος σημαντικός παράγοντας είναι η διατροφή. Μια διατροφή υψηλή σε υδατάνθρακες θα καταστείλει την οξείδωση των λιπών ενώ μια διατροφή χαμηλή σε υδατάνθρακες οδηγεί σε υψηλότερα ποσοστά οξείδωσης λίπους. Ειδικότερα, η κατανάλωση υδατανθράκων πριν από την άσκηση αυξάνει την έκκριση ινσουλίνης και καταστέλλει την οξείδωση λίπους μέχρι και 35% (Achten et αϊ. 2003a). Αυτή η επίδραση της ινσουλίνης μπορεί να διαρκέσει μέχρι και 6-8 ώρες μετά από κάποιο γεύμα οπότε συμπεραίνουμε ότι τα υψηλότερα ποσοστά οξείδωσης λίπους μπορούν να επιτευχθούν μετά από ολονύχτια νηστεία. Άσκηση χωρις κατανάλωση πρωινού έχει συχνά χρησιμοποιηθεί από αθλητές αντοχής ώστε να αυξηθεί η οξειδωτική ικανότητα λίπους των μυών. 

Σε μια μελέτη που διεξήχθη στο πανεπιστήμιο του Leuven στο Βέλγιο διερευνήθηκε η επίδραση ενός προγράμματος προπόνησης αντοχής (6 εβδομάδες – 3 ημέρες/εβδομάδα – 1-2 ώρες/ημέρα) (De Bock et al., 2008) . Οι συμμετέχοντες είτε βρίσκονταν σε κατάσταση νηστείας είτε είχαν καταναλώσει γεύμα με υδατάνθρακες. 

Η έρευνα έδειξε μια μείωση στη χρήση του γλυκογόνου και μια αύξηση στη δραστηριότητα των διαφόρων ενζύμων που «εμπλέκονται» στο μεταβολισμό του λίπους στα άτομα που βρίσκονταν σε κατάσταση νηστείας. Ωστόσο, η οξείδωση των λιπών κατά τη διάρκεια της άσκησης ήταν ίδια και για τις 2 ομάδες. Είναι πιθανόν όμως να υπήρξαν σημαντικές αλλαγές στο μεταβολισμό των λιπών στα άτομα που δεν κατανάλωσαν υδατάνθρακα.

Συμπερασματικά, η παρούσα μελέτη, για πρώτη φορά δείχνει ότι οι προσαρμογές στη βραχυπρόθεσμη προπόνηση αντοχής σε κατάσταση νηστείας είναι σε μεγάλο βαθμό παρόμοιες με την προπόνηση ατόμων που έχουν λάβει γεύμα που περιέχει υδατάνθρακα πριν την προπόνηση. Επιπλέον, αν και η προπόνηση σε κατάσταση νηστείας δεν οδήγησε σε αυξημένο ρυθμό της οξείδωσης των λιπών κατά τη διάρκεια άσκησης σε σχέση με την πρόσληψη υδατανθράκων, η διάσπαση του γλυκογόνου ήταν χαμηλότερη σε σύγκριση με την άλλη περίπτωση. Περαιτέρω μελέτες πρέπει να διερευνήσουν κατά πόσο η ελαττωμένη κατανάλωση υδατανθράκων από τα κύτταρα έχει οφέλη για την απόδοση.

Διάρκεια της άσκησης

Έχει αποδειχτεί από πολλές έρευνες ότι η οξείδωση του λίπους είναι πολύ σημαντική για την εξέλιξη της άσκησης, ειδικά όταν αυτή είναι μεγάλης διάρκειας. Κατά τη διάρκεια των αθλημάτων αντοχής η οξείδωση των λιπών από τον οργανισμό μπορεί να ανέλθει και στο ποσό του 1g/λεπτό. Βέβαια,αυτό το ποσό μπορεί να μειωθεί αν πριν ή κατά τη διάρκεια της δραστηριότητας καταναλωθεί ποσότητα υδατάνθρακα. 

Όσον αφορά την απώλλεια βάρους, η διάρκεια της άσκησης, κυρίως μέτριας έντασης άσκησης με σταθερό ρυθμό, είναι ένας τρόπος να αυξηθεί η οξείδωση λιπών από τον οργανισμό.

Είδος άσκησης

Η επιλογή του είδους άσκησης παίζει επίσης σημαντικό ρόλο στην οξείδωση των λιπών. Έχει σημειωθεί πως υπάρχει αυξημένη οξείδωση λίπους κατά το περπάτημα ή το ελαφρύ τρέξιμο σε σχέση με το ποδήλατο (Achten et al. 2003c). Ο ακριβής λόγος δε μπορεί να τεκμηριωθεί πλήρως αλλά είναι πιθανό να σχετίζεται με με την μεγαλύτερη απόδοση ισχύος ανά μυϊκή ίνα στην ποδηλασία σε σύγκριση με το τρέξιμο.

Φύλο

Αν και ορισμένες μελέτες  δεν έχουν βρει διαφορές μεταξύ των φύλων, η πλειοψηφία των πρόσφατων μελετών μέχρι δείχνουν υψηλότερα ποσοστά οξείδωσης λιπών στις γυναίκες σε σχέση με τους άνδρες . Σε μια μελέτη, που 150 άνδρες και 150 γυναίκες συγκρίθηκαν σε ένα μεγάλο εύρος ασκήσεων, καταδείχθηκε ότι οι γυναίκες είχαν υψηλότερα ποσοστά οξείδωσης λίπους σχεδόν σε όλες τις εντάσεις των ασκήσεων, ενώ όταν αυξήθηκε σε μεγάλο βαθμό η άσκηση η οξείδωση αυξήθηκε ακόμα παραπάνω (Venables et al.2005). Οι διαφορές πάντως δεν ήταν τόσο σημαντικές ώστε να είναι αξιοσημείωτες.

Διαβάστε περισσότερα »

Μισή ώρα φυσικής δραστηριότητας τη μέρα κάνει θαύματα: Από τι θα σας γλιτώσει

Τα οφέλη της γυμναστικής και της φυσικής δραστηριότητας είναι αναμφισβήτητα για την υγεία.

Αυτό επιβεβαιώνεται από μία ακόμα έκθεση επιστημόνων από την Ακαδημία των Βασιλικών Ιατρικών Κολεγίων (AoMRC) της Βρετανίας, οι οποίοι τονίζουν πως 30 λεπτά φυσικής δραστηριότητας την ημέρα μπορούν να σας γλιτώσουν δισεκατομμύρια ευρώ σε δαπάνες για προβλήματα υγείας.

Λίγο περισσότερο περπάτημα ή λίγες παραπάνω δουλειές στο σπίτι είναι ό,τι χρειάζεται για να μειωθεί δραματικά ο κίνδυνος ανάπτυξης άνοιας, καρκίνου και άλλων ασθενειών.

Οι ειδικοί επανεξέτασαν 200 διαφορετικές κλινικές μελέτες για την συστηματική άσκηση και τις επιδράσεις της στην υγεία και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι μόλις μισή ώρα φυσικής δραστηριότητας επί πέντε ημέρες την εβδομάδα μπορεί να κάνει τα εξής:

-Να μειώσει κατά 25% τον κίνδυνο εκδήλωσης καρκίνου του μαστού
-Να ελαττώσει κατά 45% τον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του παχέος εντέρου
-Να χαμηλώσει κατά 30% τον κίνδυνο εμφάνισης άνοιας
-Να μειώσει κατά 40% τον κίνδυνο καρδιοπάθειας
-Να ελαττώσει κατά 30% τον κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου

Οι μελέτες έδειξαν ακόμα πως μπορεί να προστατεύσει και τους παχύσαρκους ανθρώπους, καθώς εκείνοι που πεθαίνουν λόγω του καθιστικού τρόπου ζωής είναι διπλάσιοι απ' όσους πεθαίνουν εξαιτίας του περιττού βάρους καθ' εαυτού.

Οι ειδικοί της AoMRC διευκρινίζουν ότι δεν χρειάζεται να κάνετε συγκεκριμένη γυμναστική. Μπορείτε να κάνετε «ό,τι σας αρέσει» και σε αυτό συμπεριλαμβάνεται το σεξ, ο χορός, το κούρεμα του γρασιδιού, το σφουγγάρισμα, ακόμα και το να σηκώνεστε από την καρέκλα και να περπατάτε γύρω-γύρω από τον καναπέ.

«Το σημαντικό είναι να αναθεωρήσουμε τις απόψεις μας για το τι θεωρούμε "φυσιολογικό"», τόνισε η επικεφαλής συγγραφέας της έκθεσης δρ Σκάρλετ ΜακΝάλυ. «Δεν είναι φυσιολογικό να περνάμε καθιστοί το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας και αυτό πρέπει πια να το καταλάβουμε όλοι».

«Η φυσική δραστηριότητα είναι μία θαυματουργή θεραπεία που την έχουμε μπροστά μας, αλλά δυστυχώς γιατροί και κοινό την έχουν ξεχάσει», τόνισε η δρ Σου Μπέιλι, ομότιμη καθηγήτρια Πολιτικών Ψυχικής Υγείας στο Πανεπιστήμιο του Κεντρικού Λάνκανσιρ και πρόεδρος της AoMRC.


(Για να κατεβάσετε ολόκληρη την έρευνα,πατήστε εδώ)

Πηγή: http://www.onmed.gr/ygeia/item/326054-misi-ora-fysikis-drastiriotitas-ti-mera-kanei-thaymata-apo-ti-tha-sas-glitosei#ixzz3T4W8g0eD

Διαβάστε περισσότερα »

Το μετα-αγωνιστικό "τελετουργικό" του Cristiano Ronaldo

"Η αποκατάσταση είναι πιο σημαντική για μένα από την προπόνηση λόγω του μεγάλου αριθμού των παιχνιδιών που παίζω όλη την αγωνιστική περίοδο. Η χαλάρωση και η ηρεμία αποτελoύν βασικές παραμέτρους της καθημερινης ρουτίνας και μου δίνουν τη δυνατότητα να εκτελέσω στο υψηλότερο επίπεδο το επάγγελμα μου και να παρατείνω την καριέρα μου "

Ο Cristiano, με δικά του λόγια, εξήγησε το μυστικό πίσω από την εξαιρετική απόδοση και διάρκεια στο παιχνίδι του. Μια άκαμπτη και επιμελής διαδικασία - την οποία βάζει σε εφαρμογή αμέσως μετά από όλα τα παιχνίδια της Ρεάλ Μαδρίτης, είναι αυτό που τον βοηθά να διατηρήσει την αντοχή και το επίπεδο φυσικής κατάστασής του σε υψηλά επίπεδα κατά τη διάρκεια της χρονιάς.

Μετά από κάθε αγώνα, δεν πάεi για φαγητό, ή ποτό με την οικογένεια ή τους φίλους του. Αυτή είναι η στιγμή που ξεκινάει μια προσωπική, επιπλέον προπόνηση. Πρώτα απ 'όλα, θα φάει ένα σνάκ και θα αναπληρώσει τους χαμένους ηλεκτρολύτες πίνοντας υγρά - μετά τον αγώνα τα τρόφιμα που επιλέγει αποτελούνται από φρούτα, ένα κομμάτι πίτσα και σνακ πλούσια σε υδατάνθρακες.

 

Αν η Ρεαλ παίζει εντός, ο Cristiano θα πάει κατ 'ευθείαν πίσω στο σπίτι του, όπου θα αρχίσει μια διαδικασία με ζεστά και κρύα ντους. Σύμφωνα με το περιοδικό International Journal of Sports Medicine, αυτές οι εναλλαγές ζεστών και κρύων ντους είναι η καλύτερη μέθοδος για την αποκατάσταση αμέσως μετά τον αγώνα.

Θα ξεκινήσει με ένα μπάνιο σε ζεστό νερό (μεταξύ 38 και 44 βαθμών Κελσίου) και μετά από πέντε λεπτά θα "βυθιστεί" σε λουτρό με κρύο νερό. Ο κύκλος αυτός επαναλαμβάνεται για μισή ώρα. Είναι μια μέθοδος η οποία διεγείρει τη ροή του αίματος, βοηθήματα την κυκλοφορία και έχει αντιφλεγμονώδη επίδραση σε οποιουσδήποτε μώλωπες που μπορεί να αποκτήσει κατά τη διάρκεια του αγώνα.

Μετά από αυτό, κολυμπά για περίπου 20 λεπτά στην πισίνα. Εκτός από το ποδόσφαιρο,η κολύμβηση είναι ένα από τα αγαπημένα αθλήματα του, γι'αυτό και κολυμπά σχεδόν κάθε μέρα. Σε πλήρη απομόνωση, αυτό το 20λεπτο βοηθά τον Cristiano να χαλαρώσει και να καθαρίσει το μυαλό του.

Μόλις βγει από την πισίνα, ο CR7 υποβάλλεται στη "δοκιμασία" της ρίψης νερού απο πίδακες υψηλής πίεσης για περαιτέρω τόνωση της κυκλοφορίας του αίματος. Ο άσος της Ρεάλ έχει συνηθίσει να κοιμάται το λιγότερο οκτώ ώρες τη νύχτα, αλλά ακριβώς όπως και οποιοσδήποτε άλλος αθλητής, δυσκολεύεται να πέσει κατ 'ευθείαν για ύπνο σε μια νύχτα που έπεται απο έναν αγώνα. Μετά από τον αγώνα λοιπόν κάνει χαμάμ για πέντε λεπτά και έτσι εκμεταλεύεται τις επιπτώσεις του ατμού ο οποίος έχει κατευναστική επίδραση στο νευρικό σύστημα και τον βοηθά  να χαλαρώσει. Μόλις το τελετουργικό μετά τον αγώνα ολοκληρωθεί, ο Cristiano είναι έτοιμος για το επόμενο παιχνίδι με τη Ρεάλ Μαδρίτης.
 
πηγή: www.as.com

Διαβάστε περισσότερα »

DNP: η επιστροφή ενός θανατηφόρου φαρμάκου απώλειας βάρους

Πως μπορεί ένα χημικό που χρησιμοποιούνταν πριν έναν αιώνα για την παρασκευή εκρηκτικών να χρησιμοποιείται τώρα απο bodybuilders για την απώλεια βάρους; Η ιστορία της δινιτροφαινόλης απεικονείζει τη "θανατηφόρα γοητεία" του συγκεκριμένου φαρμάκου.

Τέσσερις θάνατοι στο Ηνωμένο Βασίλειο και μέχρι 60 σε όλο τον κόσμο έχουν πρόσφατα αποδοθεί στην ουσία 2,4-δινιτροφαινόλη (DNP), μια βιομηχανική χημική ουσία που έχει γίνει δημοφιλής μεταξύ των ανθρώπων που θέλουν να χάσουν βάρος, συμπεριλαμβανομένων των bodybuilders και των ατόμων με διατροφικές διαταραχές.

Οι κίνδυνοι της DNP απασχόλησαν και τη Βουλή των Κοινοτήτων, όπου ο Ντέιβιντ Κάμερον ζήτησε να βρεθούν ποια μέτρα θα μπορούσαν να ληφθούν για την προστασία των πολιτών. Η DNP δεν είναι, ωστόσο, μια νέα ουσία καθώς οι θανατηφόρες συνέπειες της είναι γνωστές για σχεδόν έναν αιώνα. Μόνο και μόνο η προιστορία της σαν ουσία θα έπρεπε να είχε πείσει τους επίδοξους χρήστες της να την αποφύγουν.
 
Η DNP ως φάρμακο για απώλλεια βάρους 

Η DNP χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά σε βιομηχανική κλίμακα στα γαλλικά εργοστάσια πυρομαχικών κατά τη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, όταν αναμίχθηκε με πικρικό οξύ για την παρασκευή εκρηκτικών. Οι εμπειρίες των εργαζομένων που εκτέθηκαν σε DNP επεσήμαναν τόσο τη δύναμη της όσο και τους κινδύνους της. Έχαναν βάρος, ένιωθαν κόπωση, ιδρώναν υπερβολικά και παρουσίασαν αυξημένη θερμοκρασία του σώματος. Πολλοί θάνατοι σημειώθηκαν πριν ληφθούν μέτρα ασφαλείας. 

Οι παρατηρήσεις αυτές οδήγησαν τους Maurice Tainter και Windsor Cutting στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ για να μελετήσουν τα αποτελέσματα της DNP και το 1933 ανέφεραν ότι ο μεταβολισμός διεγείρεται εως 50% σε ασθενείς που λαμβάνουν το χημικό. Οι λιποαποθήκες και οι αποθήκες υδατανθράκων υπερλειτουργούν οδηγώντας σε απώλεια μέχρι και 1,5 kg ανά εβδομάδα χωρίς διαιτητικό περιορισμό. Παρά το γεγονός ότι είδαν τη δυναμική της θεραπείας μέσω του DNP για την απώλεια βάρους, προειδοποίησαν για τους άγνωστους κινδύνους της παρατεταμένης χρήσης και τις δυνατότητες για θανατηφόρα υπερθέρμανση με υψηλές δόσεις. 

Η απώλεια βάρους χωρίς να ακολουθήσει κάποιος ένα πρόγραμμα διατροφής είναι ωστόσο, ακόμα και σήμερα, ανέφικτη. Οι παρατηρήσεις ωστόσο των Tainter και Cutting λοιπόν "αγκαλιάστηκαν" με ενθουσιασμό και μέσα σε ένα χρόνο έως και 20 επιχειρήσεις χονδρικής εμπορίας φαρμάκων εμπορεύονταν DNP και τουλάχιστον 100.000 άνθρωποι είχαν χρησιμοποιήσει σκεύασμα DNP μόνο στις ΗΠΑ. Πολλές από τις πωλήσεις γίνοταν απλά μέσω φαρμακείου χωρίς συνταγή ή ιατρική επίβλεψη. 

Στην αρχή φαινόταν ότι το φάρμακο ήταν σχετικά ασφαλές, αλλά όλο και περισσότεροι ασθενείς οι οποίοι λάμβαναν DNP για μεγάλο χρονικό διάστημα εμφάνισαν πολλές παρενέργειες, συμπεριλαμβανομένων των βλαβών του δέρματος και την επιδημία του "καταρράκτη δινιτροφαινόλης".Επίσης αναφέρθηκαν ορισμένοι θάνατοι συμπεριλαμβανομένου ενός ανθρώπου που από υπερβολική δόση υπερθερμάνθηκε και κατέληξε, με θερμοκρασία 43.3C!!! Το 1938 το DNP ορίστηκε ως «εξαιρετικά επικίνδυνο ακατάλληλο για κατανάλωση από τον άνθρωπο» και η χρήση του απαγορεύτηκε. 

Πώς λειτουργεί το DNP; 

Το 1948, οι βιοχημικοί του Χάρβαρντ WF Loomis και Fritz Lipmann έδειξαν ότι το DNP διαταράσσει την παραγωγή ενέργειας στα κύτταρα. Κανονικά, η ενέργεια που απαιτείται για την περάτωση του πλήθος των διαδικασιών που λαμβάνουν χώρα στα κύτταρα προέρχεται από την οξείδωση των τροφίμων (λίπος και υδατάνθρακες). Με την παρουσία του DNP, το λίπος και 
ο υδατάνθρακας που προέρχεται απο τρόφιμα διασπώνται, αλλά η παραγωγή ωφέλιμης ενέργειας για τα κύτταρα "φθείρεται" και απελευθερώνεται ως θερμότητα. Ως αποτέλεσμα, τα αποθέματα του λίπους και των υδατανθράκων που υπαρχουν στο σώμα ενεργοποιούνται και το βάρος χάνεται.



Το DNP επιστρέφει

Στη δεκαετία του 1960,ο Σοβιετικής καταγωγής γιατρός Nikolas Bachynsky, έμαθε για τις επιπτώσεις της DNP κατα τη μετάφραση ρωσικών ιατρικων περιοδικων για την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Οι Ρώσοι είχαν χρησιμοποιηθεί το DNP για να κρατήσουν τους στρατιώτες ζεστούς το χειμώνα με κύρια παρενέργεια να είναι η απώλεια βάρους. Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ο Bachynsky χρησιμοποιεί αυτή τη γνώση για να δημιουργήσει κλινικές σε όλες τις νότιες ΗΠΑ προωθώντας τη θεραπεία απώλειας βάρους η οποία στηρίζεται DNP. Υποσχόταν απώλλεια βάρους έως και 7kg σε μια εβδομάδα με μόνη παρενέργεια την αυξημένη θερμοκρασία σώματος. Περίπου 14.000 ασθενείς  εισήχθησαν στο πρόγραμμα του Bachynsky και φυσικά έγινε πολύ πλούσιος.

Παράπονα σχετικά με τις παρενέργειες της θεραπείας άρχισαν να συσσωρεύονται στο FDA (Food and Drug Administration of USA). Νομική δράση ξεκίνησε κατά του Bachynsky με την αιτιολογία ότι χρησιμοποιούσε για τους σκοπούς του φάρμακο που δεν έχει εγκριθεί, και το 1986 εκδόθηκε προσωρινή διαταγή που τον εμποδίζε να χρησιμοποιεί το DNP στις μεθόδους του. Παρά το γεγονός αυτό, συνέχισε τη θεραπεία των ασθενών και σταμάτησε μόνο όταν αναμείχθηκε σε ασφαλιστική απάτη, η οποία τον οδήγησε στη φυλακή. 

Η "μοιραία" συνάντηση 

Η φυλακή θα έπρεπε να έχει σταματήσει τη δράση του Bachynsky αλλά όταν φυλακίστηκε συνάντησε τον Dan Duchaine, τον επονομαζόμενο και ως "γκουρού των στεροειδών". Ο Duchaine ήταν πασίγνωστος ως διακινητής στεροειδών για bodybuilding. Είχε φυλακιστεί για παράνομη πώληση αυτών των φαρμάκων και ήταν γοητευμένος με τα λεγόμενα του Bachynsky όσον αφορά τη δράση της ουσίας DNP. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, έχοντας αποφυλακιστεί, ο Duchaine προωθεί τη χρήση της DNP στην κοινότητα του bodybuilding ως «τον βασιλιάς των φαρμάκων απώλλειας βάρους" και μια νέα εποχή χρήση για την DNP άρχισε.

Ποσότητες DNP είναι τώρα διαθέσιμες μέσω του διαδικτύου και χρησιμοποιούνται χωρίς εποπτεία ή ρύθμιση. Αυτό έχει ορισμένους παραλληλισμούς με την κατάσταση στη δεκαετία του 1930 και είμαστε μάρτυρες των ίδιων προβλημάτων, όπως με τις αναφορές για υπερθέρμανση και θανάτους.  

Η γοητεία ενός φαρμάκου υποσχόμενη απώλεια βάρους χωρίς δίαιτα σημαίνει ότι, δυστυχώς, η ιστορία επαναλαμβάνεται. 
 

Πηγή: http://www.theguardian.com/science/the-h-word/2014/feb/06/dnp-deadly-weight-loss-drug-science-history

http://www.quackwatch.org/01QuackeryRelatedTopics/Cancer/icht.html  

Διαβάστε περισσότερα »

Απαλλαχτείτε από το διαιτολόγιο!

Έχετε ένα ψυγείο γεμάτο από διαιτολόγια; Λέτε κάθε μέρα να ξεκινήσετε να ακολουθείτε το «χαρτάκι» που έχετε από την τελευταία φορά που κάνατε δίαιτα και όμως κάθε μέρα τελικά το αναβάλλετε; Χάνετε βάρος και τελικά το ξαναπαίρνετε και ίσως και ακόμα περισσότερο;

Απαλλαγείτε από τα «χαρτάκια» σας! Το ότι κάποτε μπορούσατε και το εφαρμόζατε και «είχε αποτέλεσμα», δεν σημαίνει ότι θα έχει για πάντα! Πηγαίνετε σε έναν πτυχιούχο διαιτολόγο και σταματήστε να τον πιέζετε να σας δώσει το «μαγικό χαρτί». Γιατί;

• Κανένας δεν ξέρει καλύτερα από εσάς το πόσο πολύ πεινάτε. Ας πάρουμε ένα παράδειγμα. Ας πούμε ότι δύο μέρες έχετε στο διαιτολόγιό σας γραμμένο να φάτε το ίδιο πρωινό και το ίδιο δεκατιανό (πχ. 1 μήλο και 2 κριτσίνια) και την μία μέρα κάθεστε σε μία καρέκλα επί 3 ώρες μέχρι να φάτε το δεκατιανό και την άλλη μέρα επί 3 ώρες περπατάτε προκειμένου να κάνετε τις δουλειές σας στην καθημερινότητά σας. Την πρώτη μέρα το 1 μήλο και 2 κριτσίνια μπορεί να σας δίνει παραπάνω ενέργεια από ότι χρειάζεστε και την δεύτερη μπορεί να μην αρκεί για να σας καλύψει.
• Κανένας δεν ξέρει καλύτερα από εσάς τι επιθυμείτε να φάτε σε μία δεδομένη στιγμή. Μπορεί ο διαιτολόγος σας να σας γράφει ότι είναι να φάτε 1 μήλο και 2 κριτσίνια και εσείς να θέλετε να φάτε την συγκεκριμένη ημέρα αχλάδι και βούτηγμα. Επειδή το γράφει το «χαρτάκι» όμως, εσείς θα αισθάνεστε υποχρεωμένοι να φάτε αυτό που λέει, για να μην «χαλάσει η δίαιτα». Και έτσι ήδη αισθάνεστε στερημένοι.
• Κανένας δεν μπορεί να ξέρει, ούτε εσείς, ούτε ο διαιτολόγος σας, που θα είστε για παράδειγμα την Τρίτη το βράδυ και τι μπορείτε να βρείτε εκεί που είστε ή τι θέλετε να φάτε. Αν για παράδειγμα το διαιτολόγιό σας, σας υπαγορεύει να φάτε «τοστ με σαλάτα» και εσάς σας προτείνει η παρέα σας να βγείτε έξω σε ένα μεζεδοπωλείο, υπάρχουν 3 ενδεχόμενα:
  • Να φάτε το τοστ με την σαλάτα και να αρνηθείτε την πρόταση για έξοδο, προκειμένου να μην χαλάσετε την δίαιτα.
  • Να φάτε το τοστ με την σαλάτα, να βγείτε με την παρέα σας και να καταπιέζεστε που δεν μπορείτε να αφεθείτε να περάσετε καλά και ξένοιαστα.
  • Να μην φάτε το τοστ και την σαλάτα, να βγείτε με την παρέα σας και να φάτε ό,τι βρείτε μπροστά σας χωρίς έλεγχο, όχι τόσο επειδή πεινάτε πολύ, όσο γιατί αισθάνεστε ότι χαλάσατε την δίαιτα, οπότε «ας του δώσω να καταλάβει!». Με λίγα λόγια θα καταλήξετε να κάνετε υποτροπή. Και μετά θα αισθάνεστε τύψεις που «χαλάσατε την δίαιτα» και είτε θα ξαναμπείτε στην διαδικασία απογοητευμένοι, είτε μπορεί να σταματήσετε και τελείως την προσπάθεια που κάνετε να αλλάξετε το βάρος σας.
    Και στα 3 ενδεχόμενα θα κάνετε κάτι διαφορετικό από αυτό που θα θέλατε και δεν θα απολαύσετε το βράδυ σας. Όποια συμπεριφορά και αν επιλέξετε, είναι κάτι που σας στερεί την απόλαυση, την προσωπική επιλογή και τον αυθορμητισμό. Σίγουρα θα είναι μία συμπεριφορά που δεν πρόκειται να την κάνετε μακροπρόθεσμα, όταν σταματήσετε την δίαιτα. Και επομένως θα ξαναπάρετε αργά ή γρήγορα το χαμένο σας βάρος.
    Μα θα με ρωτήσετε : «Και τι πρέπει να κάνω λοιπόν προκειμένου να χάσω βάρος; Πώς θα χάσω χωρίς πρόγραμμα;»
    Και θα σας απαντήσω με την εκπαίδευση!
    Για να χάσετε βάρος μακροπρόθεσμα, δεν πρέπει να αισθάνεστε ότι είστε σε τιμωρία, ούτε να απομονώνεστε κοινωνικά.
• Θα πρέπει να εκπαιδευτείτε στο πώς να προσαρμόσετε την απώλεια του βάρους σας στον δικό σας τρόπο ζωής.
• Να μάθετε να ακούτε τις ανάγκες του οργανισμού σας και να καταλαβαίνετε πότε πεινάτε και πότε χορταίνετε.
• Εάν έχετε κάποιο πρόβλημα υγείας, να ενημερωθείτε για αυτό από τον διαιτολόγο σας και να εκπαιδευτείτε στο πώς θα μπορούσατε να το ελέγξετε μέσω της διατροφής σας, λαμβάνοντας υπόψη ίσως τις πιο συγκεκριμένες συστάσεις του.
• Να μάθετε το τι λαμβάνει υπόψη ένας διαιτολόγος όταν βγάζει ένα διαιτολόγιο, ώστε να είστε ανεξάρτητοι και ευέλικτοι και να ξέρετε πώς μπορείτε να φάτε, όπου κι αν είστε, είτε είναι χειμώνας είτε καλοκαίρι, είτε βγείτε έξω για φαγητό είτε μείνετε σπίτι, είτε είναι γιορτές είτε όχι.
• Να μάθετε τι θα είναι καλό να κάνετε και γιατί!
• Να μάθετε να απολαμβάνετε το φαγητό και να σταματάτε στο σημείο που θα πάρετε την μέγιστη δυνατή απόλαυση και τις ελάχιστες δυνατές ενοχές.
• Να μάθετε πώς να διαχειρίζεστε τις δικές σας «παγίδες» και τις δικές σας «αδυναμίες» που σας «επιβαρύνουν».
• Να μάθετε πώς να διαχειρίζεστε μία υποτροπή και να αποδεχτείτε ότι είναι φυσιολογικό να συμβαίνει. Κανένας άνθρωπος δεν τρώει με τον ίδιο τρόπο 365 μέρες τον χρόνο.
• Να μάθετε να αγαπάτε τον εαυτό σας και να προσπαθείτε να κάνετε ότι καλύτερο μπορείτε για αυτόν!

Όπως το να πάρετε το επιπλέον βάρος σας, έγινε με την προσωπική σας παρέμβαση, έτσι θα πρέπει να το χάσετε κιόλας. Ο διαιτολόγος σας, θα σας δώσει την γνώση και την υποστήριξη για να καταφέρετε τον στόχο σας. Κανένας δεν μπορεί να το κάνει αυτό για εσάς, παρά μόνο εσείς οι ίδιοι! Και αυτή θα είναι μία γνώση που θα έχετε εφόρου ζωής!

πηγή: http://www.diatrofi.gr/

Διαβάστε περισσότερα »

Ο λανθασμένος 10λογος σχετικά με την άσκηση και τη διατροφή

Ποια είναι τα πιό συχνά, λανθασμένα στερεότυπα για τη διατροφή και την άσκηση;


Κάνω κάθε μέρα προπόνηση και δεν βλέπω σημαντική διαφορά στο σώμα μου

Εξίσου σημαντική με την προπόνηση είναι και η αποκατάσταση. Δεν υπάρχει περίπτωση να δούμε σημαντική βελτίωση εάν δεν δώσουμε στο σώμα χρόνο για να αναρρώσει.
Ιδανικό διάστημα αποκατάστασης θεωρούνται οι 48 ώρες.



Δεν κάνω γυμναστική, γιατί δεν μου χρειάζεται

Δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει ανάγκη από άσκηση, η εμφάνιση είναι το τελευταίο που μας απασχολεί όταν ξεκινάμε την προπόνηση.
Η καλή φυσική κατάσταση συνδέεται άμεσα με την ποιότητα ζωής αλλά και με το προσδόκιμο επιβίωσης, όπως παρουσιάζουν όλες οι σύγχρονες έρευνες.



Παχαίνω γιατί έχω κακό μεταβολισμό

Ο μεταβολισμός συνδέεται άμεσα με τον συνολικό τρόπο ζωής.
Οι άνθρωποι που κάνουν καθιστική ζωή έχουν αργό μεταβολισμό και δυσκολεύονται αρκετά στο να χάσουν βάρος.



Δεν πίνω πολύ νερό γιατί κάνω κατακράτηση

Η μειωμένη ενυδάτωση οδηγεί σε ακόμη μεγαλύτερη κατακράτηση υγρών.
Όταν πίνουμε λιγότερο νερό, το σώμα αμύνεται προσπαθώντας να αποφύγει την αφυδάτωση. Ο κύριος τρόπος άμυνας γίνεται μέσω της κατακράτησης.



Δεν κάνω βάρη γιατί αυτό με παχαίνει

Σύμφωνα με πρόσφατες έρευνες η προπόνηση με αντιστάσεις έχει τα μέγιστα οφέλη όσον αφορά την απώλεια βάρους.
Η αυξημένη καύση των θερμίδων συνεχίζεται για αρκετές ώρες μετά την προπόνηση, αφού ο μεταβολισμός έχει πάρει κυριολεκτικά φωτιά.



Πρώτα θα αδυνατίσω και μετά θα ξεκινήσω τη προπόνηση

Τραγικό λάθος, η βελτίωση της διατροφής αποδίδει τα μέγιστα όταν συνδυαστεί με προπόνηση.
Η απώλεια βάρους οδηγεί και σε απώλεια μυϊκού ιστού, ο οποίος θα αποκατασταθεί μέσα από την άσκηση. Αλώστε, η προσπάθεια θεωρείται επιτυχημένη μόνο όταν αλλάξει η σύσταση του σώματος, όταν δηλαδή μειωθεί ο λιπώδης ιστός και αυξηθεί παράλληλα ο μυϊκός.


Τρώω μόνο όταν πεινάω

Το κυριότερο συστατικό της επιτυχίας είναι το πρόγραμμα. Ρυθμίστε τον οργανισμό σας σωστά, προσθέτοντας αρκετά γεύματα στη διάρκεια της ημέρας.
Όταν περιμένω να αισθανθώ την πείνα, είμαι ήδη αρκετή ώρα χωρίς ενέργεια.



Προσπαθώ να τρώω λίγο, καταναλώνω μόνο ένα γεύμα την ημέρα

Ιδανικός τρόπος για να παχύνει κάποιος.
Όσο λιγότερα είναι τα γεύματα στη διάρκεια της ημέρας, τόσο μεγαλύτερη είναι και η αποθήκευση λίπους. Ένα μικρό γεύμα ανά τρεις με τέσσερις ώρες είναι ικανό να απογειώσει το μεταβολισμό.


Εγώ δεν μπορώ να τρέξω

Δεν μπορείς να τρέξεις γιατί δεν έχεις προσπαθήσει ποτέ να το κάνεις.
Η βελτίωση των επιδόσεων είναι ταχύτατη όταν ξεκινά ένας ασκούμενος την προπόνηση. Η αερόβια άσκηση είναι απαραίτητη μορφή δραστηριότητας και το τρέξιμο είναι ο δεύτερος απλούστερος τρόπος, αμέσως μετά το περπάτημα.


Αφού δεν ιδρώνω, δεν χάνω θερμίδες

Ο ιδρώτας είναι εργαλείο του οργανισμού μέσω του οποίου προστατευόμαστε από τη θερμοπληξία.
Η καύση των θερμίδων δεν έχει άμεση σχέση με αυτή τη διαδικασία.

πηγή: www.iatronet.gr

Διαβάστε περισσότερα »

6 Ψέματα που σας έμαθαν για το γαλακτικό οξύ

Όλα όσα σας έμαθαν μέχρι αυτό το σημείο είναι λάθος
Το γαλακτικό οξύ είναι άσχημο πράγμα. Οι μύες σας το παράγουν κατά την διάρκεια της άσκησης, είναι ένα μεταβολικό υποπροϊόν το οποίο δεν συνεισφέρει στην απόδοση της άσκησης. Προκαλεί κόπωση των μυών και πιάσιμο μετά την άσκηση. Δεν είναι τυχαίο ότι οι καλύτεροι αθλητές αντοχής δεν παράγουν τόσο γαλακτικό οξύ.
Βασικά, καμία από τις παραπάνω δηλώσεις δεν είναι αληθινή. Πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι το γαλακτικό οξύ δεν είναι αυτό που κάποτε θεωρούσαμε ότι είναι, σχεδόν σε όλους τους τομείς. Διαβάστε πιο κάτω, και μάθετε την αλήθεια πίσω από τα ψέματα που σας έχουν πει.


Ψέμα 1^ο . Οι μύες Παράγουν γαλακτικό οξύ κατά την άσκηση.
Οι μύες δεν παράγουν γαλακτικό κατά την άσκηση. Αυτή η ουσία δεν παράγεται σαν προϊόν απορρίμματος του αναερόβιο μεταβολισμού, όπως πίστευαν κάποτε. Είναι βασικά ένας ενδιάμεσος κρίκος μεταξύ αερόβιου και αναερόβιου μεταβολισμού.

Ψέμα 2^ο  Το Γαλακτικό Οξύ προκαλεί μυική κόπωση.
Οι περισσότεροι αθλητές πιστεύουν ότι το γαλακτικό  οξύ προκαλεί κόπωση στους μύες επειδή τους οξειδώνει αρκετά ώστε να συσπώνται αποτελεσματικά. Αυτό δεν είναι αληθές. Οι μύες όντως γίνονται πιο οξειδωμένοι κατά την άσκηση, αλλά όχι λόγω του γαλακτικού. Σε κάθε περίπτωση, κάθε άλλο παρά επιταχύνει την κόπωση, η συγκέντρωση γαλακτικού οξέως περισσότερο περιορίζει την κόπωση καθώς μετριάζει τις επιπτώσεις ενός φαινομένου που λέγεται αποπόλωση (depolarization). Η συγκέντρωση γαλακτικού κατά την άσκηση στους ιστούς των μυών εν μέρει μετριάζει τα αποτελέσματα του depolarization.

Ψέμα 3^ο  Προκαλεί πιάσιμο.
Το γαλακτικό δεν προκαλεί πιάσιμο μετά την άσκηση. Η πιο απλή απόδειξη είναι ότι πολύ λίγο γαλακτικό παράγεται κατά την πολύς μεγάλης διάρκειας, χαμηλής έντασης, άσκηση, και παρόλα αυτά είναι ένας τύπος άσκησης που αφήνει την επόμενη μέρα τους μύες ιδιαίτερα πιασμένους. Το πιάσιμο μετά την άσκηση είναι απλά μηχανικής φύσεως ζημιά στους μύες, ζημιά από οξειδωτικό στρές, και φλεγμονή.

Ψέμα 4^ο . Το Γαλακτικό Οξύ δεν συνεισφέρει θετικά στην απόδοση κατά την άσκηση.
Χωρίς το γαλακτικό, δεν θα γινόμασταν καλύτεροι σαν αποτέλεσμα της άσκησης στον ίδιο βαθμό όσο με το γαλακτικό. Η παραγωγή γαλακτικού κατά την άσκηση ενεργοποιεί ένα φαινόμενο που λέγεται αναγέννηση μιτοχονδρίων. Τα μιτοχόνδρια είναι μικρά εργοστάσια μέσα στα κύτταρα των μυών όπου γίνεται αεροβικά ο μεταβολισμός. Εκεί όπου το οξυγόνο χρησιμοποιείται για να διασπάσει λίπος και γλυκόζη ώστε να παράξει ενέργεια. Αύξηση της συγκέντρωσης των μιτοχονδρίων είναι από τις βασικές προσαρμογές της άσκησης που βελτιώνουν την απόδοση στην αντοχή. Και το γαλακτικό προκαλεί αυτό ακριβώς. Για αυτό οι υψηλής έντασης διαλλειματικές μπορούν να φέρουν πολύ σημαντική βελτίωση.

Ψέμα 5^ο  Οι μύες δεν χρησιμοποιούν γαλακτικό οξύ για καύσιμα.
Κάποιοι αθλητές γνωρίζουν ότι το γαλακτικό που παράγεται κατά την άσκηση μπορεί να ανακυκλωθεί σε γλυκόζη και να χρησιμοποιηθεί ως καύσιμο από τους μύες, την καρδιά και το μυαλό. Πολλοί λίγοι όμως γνωρίζουν ότι το γαλακτικό επίσης μεταβολίζεται και αεροβικά από τα μιτοχόνδρια σαν άμεσο καύσιμο για τις συσπάσεις των μυών. Συγκεκριμένα έχει υπολογιστεί ότι περίπου το 75% του γαλακτικού που παράγεται εντός των μυικών κυττάρων χρησιμοποιείται καθ’αυτόν τον τρόπο, και μόνο το 25% διαρρέει στο αίμα όπου και μετριέται το επίπεδο γαλακτικού οξέως στο αίμα.

Ψέμα 6^ο  Οι καλύτεροι αθλητές παράγουν λιγότερο γαλακτικό οξύ.
Μερικοί από τους καλύτερους αθλητές αντοχής στον κόσμο, όπως ο Michael Phelps, φαίνεται να παράγουν πολύ λιγότερο γαλακτικό οξύ κατά την έντονη άσκηση από τους μικρότερου βεληνεκούς αθλητές. Αυτό βγάζει νόημα αν πιστεύετε ότι το γαλακτικό οξύ είναι ένα τοξικό υποπροϊόν που προκαλεί μυική κόπωση και δεν βοηθάει την απόδοση της άσκησης με κανένα τρόπο. Αλλά δεν βγάζει νόημα τώρα, με αυτά που είπαμε, και είναι μάλλον απίθανο να είναι αληθινό.
Κατά πάσα πιθανότητα, ο λόγος που υπάρχει λιγότερο γαλακτικό οξύ σε αθλητές όπως ο Meb Keflezighi ή ο Michael Phelps, κατά την έντονη άσκηση δεν είναι γιατί οι μύες τους παράγουν λιγότερο, αλλά γιατί το επαναχρησιμοποιούν περισσότερο.  Αν ο μέσος αθλητής αντοχής επαναχρησιμοποιεί το 75% του γαλακτικού για καύση από τα μιτοχόνδρια και μόνο το 25% περνάει στο αίμα, σε μερικούς πολύ ιδιαίτερους αθλητές ίσως το 85% καίγεται και μόνο το 15% ξεφεύγει.

πηγή:  http://www.runningnews.gr

Διαβάστε περισσότερα »

ΜΕΤΑΒΟΛΟΜΙΚΟ ΠΡΟΦΙΛ: Ο πιο Ακριβής τρόπος Αξιολόγησης της Υγείας Μας

Το ανθρώπινο σώμα είναι ένα πολύπλοκο εργαστήριο όπου λαμβάνουν χώρα εκατομμύρια χημικές αντιδράσεις. Ένας ολόκληρος κόσμος που η επιστήμη προσπαθεί να κατανοήσει στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό. Χιλιάδες χημικά συστατικά αντιδρούν μεταξύ τους για την διατήρηση της ζωής, μια διαδικασία που ονομάζουμε μεταβολισμό.

Ο Μεταβολισμός ως έννοια προέρχεται από την λέξη "μεταβολή" και αναφέρεται στην αλλαγές που συμβαίνουν στα συστατικά που υπάρχουν στο ανθρώπινο σώμα. 

Ο κύριος σκοπός του μεταβολισμού είναι η μετατροπή των διαφόρων ουσιών, έτσι ώστε να χρησιμοποιηθούν σε δύο κύριες κατευθύνσεις. Η πρώτη κατεύθυνση αφορά στην κατασκευή και αναδόμηση ιστών, ενώ η δεύτερη αφορά στην παραγωγή ενέργειας.

Οι δύο αυτές λειτουργίες (δομική και παραγωγή ενέργειας) αποτελούν τη βάση για τη διατήρηση της ζωής σε όλους τους βιολογικούς οργανισμούς. Φανταστείτε έναν οργανισμό που μπορεί να χτίσει και να αναδιαμορφώσει τα κύτταρα, τους ιστούς και τα όργανα του, χωρίς δυσκολία ενώ έχει άφθονη ενέργεια στη διάθεση του. Αυτή είναι η περιγραφή ενός υγιούς οργανισμού.

Η Μεταβολομική είναι η επιστήμη που μελετάει το αποτέλεσμα αυτών των χημικών αντιδράσεων, τους μεταβολίτες. Θεωρείται ως μια από τις 10 επιστήμες που θα έχουν την μεγαλύτερη ανάπτυξη στα επόμενα χρόνια.

Πως Γεννήθηκε η Μεταβολομική 

Η πληροφορία για την κατασκευή και λειτουργία ενός οργανισμού εμπεριέχεται στα γονίδια (DNA). Αν τα γονίδια περιέχουν κάποιο λάθος στη πληροφορία που μεταφέρουν τότε έχουμε νοσήματα που υπάρχουν από τη στιγμή της γέννησης (συγγενή νοσήματα).  

Το 1966 στο πανεπιστήμιο του Yale, γράφτηκε ένα σημαντικό κεφάλαιο στην ιστορία της ιατρικής, με την περιγραφή και μέτρηση του πρώτου συγγενούς μεταβολικού νοσήματος.
 
Τα συγγενή μεταβολικά νοσήματα αφορούν λάθη στη λειτουργία κάποιου γονιδίου και έχουν συνήθως ως αποτέλεσμα την δυσλειτουργία ενός ενζύμου.
 
Τα ένζυμα είναι μικροσκοπικές “μηχανές” που διεκπεραιώνουν με μεγάλη ταχύτητα τις χημικές αντιδράσεις που συμβαίνουν μέσα στο ανθρώπινο σώμα.

Ένα ένζυμο φέρνει κοντά ή απομακρύνει δύο ή και παραπάνω ουσίες. Με την βοήθεια των ενζύμων πραγματοποιούνται χημικές αντιδράσεις σε πολύ μεγαλύτερη ταχύτητα από αυτή που θα γινόταν χωρίς την παρουσία του ενζύμου. (βλ. Εικόνα)
 

 
 
Εδώ βλέπουμε μια ουσία (πράσινο χρώμα) να διαχωρίζεται με τη δράση ενός ενζύμου (γκρι χρώμα) στα δύο συστατικά που την αποτελούν (πράσινο σκούρο και πορτοκαλί).

Πληθώρα τυχαίων χημικών αντιδράσεων συμβαίνουν μέσα σε έναν οργανισμό. Όταν βρεθούν μαζί διαφορετικές χημικές ενώσεις αντιδρούν μεταξύ τους σε τυχαία βάση. Ένας ζωντανός οργανισμός περιέχει χιλιάδες χημικές ενώσεις που αλληλεπιδρούν ούτως άλλως.

Αυτό δεν σημαίνει ότι αν ανακατέψουμε μαζί τα χημικά συστατικά που αποτελούν έναν οργανισμό θα δημιουργηθεί ζωή. Τι είναι λοιπόν αυτό που καθορίζει τη μοναδικότητα κάθε οργανισμού;

Τα ένζυμα. Η ιδιότητα των ενζύμων να πραγματοποιούν πολύ συγκεκριμένες αντιδράσεις με εκπληκτικές ταχύτητες διαμορφώνει την μοναδική λειτουργία κάθε οργανισμού.  
 
Ένα ένζυμο μπορεί να επιτελέσει εκατομμύρια αντιδράσεις σε ένα δευτερόλεπτο.
Η αντίδραση μιας ουσίας με μια άλλη μπορεί να χρειάζεται για παράδειγμα 78 χρόνια ώστε να πραγματοποιηθεί (χρόνος ημίσειας ζωής) η ίδια όμως χημική διαδικασία παρουσία ενός ενζύμου μπορεί να πραγματοποιηθεί εντός 25 millisecond! Η συνύπαρξη διαφορετικών ενζύμων διαμορφώνουν διαφορετικά μεταβολικά μονοπάτια που το καθένα εκπληρώνει μια διαφορετική λειτουργία.




Ένζυμα και Βιταμίνες
 
Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων ένα ένζυμο για να ενεργοποιηθεί χρειάζεται και κάποιον άλλο παράγοντα (συμ-παράγοντα). Αυτός μπορεί να είναι μια βιταμίνη, ένα μεταλλικό στοιχείο ή κάποιο αμινοξύ. Η επάρκεια σε βιταμίνες, αμινοξέα και μεταλλικά στοιχεία είναι ζωτικής σημασίας για την επιτέλεση των διαδικασιών που κρατάνε έναν οργανισμό σε ζωή.

Μπορεί να θεωρούμε δεδομένη την ύπαρξη αυτών των συστατικών και αυτό ήταν πράγματι αληθές μέχρι και λίγες μόλις δεκαετίες πριν. Σήμερα όμως γνωρίζουμε ότι η έλλειψη αυτών των βασικών συστατικών είναι η κύρια αιτία πίσω από πλειάδα χρόνιων νοσημάτων. 

Όταν ένα συστατικό δεν υπάρχει σε επαρκή ποσότητα για την επιτέλεση μιας χημικής αλυσίδας τότε εμφανίζουμε μια βιοχημιή διαταραχή που μπορεί να οδηγήσει σε χρόνιο πρόβλημα υγείας.

Πράγματι ελλείψεις σε μικροθρεπτικά συστατικά συνδέονται άμεσα με την δραματική αύξηση των χρονίων νοσημάτων τα τελευταία χρόνια.  
 
Δεν έχουμε όλοι τα ίδια ένζυμα

Είναι αξιοσημείωτο ότι ο καθένας από εμάς εμφανίζει μια μοναδική ενζυμική δραστηριότητα.

Όπως είμαστε όλοι διαφορετικοί μεταξύ μας, ψηλοί, κοντοί, ξανθοί, μελαχρινοί κλπ έτσι διαφέρουν και τα ένζυμα μας. Μπορεί το ένζυμο ενός ατόμου να χρειάζεται 50 mg μιας βιταμίνης για να λειτουργήσει σωστά, ενώ το ίδιο ένζυμο κάποιου άλλου να χρειάζεται 150mg  αυτής της βιταμίνης για να επιτελέσει την ίδια ακριβώς λειτουργία.
 
Έτσι υπό τις ίδιες συνθήκες μπορεί κάποιος να νοσεί ενώ κάποιος άλλος όχι.

Αν ζούσαμε σε ιδανικές για το σώμα μας συνθήκες το πιθανότερο θα ήταν το σώμα μας να είχε στη διάθεση του όλα τα απαραίτητα συστατικά γιατί αυτά βρίσκονταν στο περιβάλλον σε αφθονία. 
 
Όταν όμως ένα ένζυμο που μετέχει σε ένα μεταβολικό μονοπάτι δεν λειτουργεί σωστά λόγω της έλλειψης κάποιου απαραίτητου συστατικού, εμποδίζεται τότε η ροή των χημικών αντιδράσεων και έχουμε δυσλειτουργία στο συγκεκριμένο κομμάτι του μεταβολισμού.

Η διαταραχή στο μεταβολισμό είναι αντίστοιχη του βαθμού δυσλειτουργίας του ενζύμου που με τη σειρά της πολλές φορές οφείλεται σε έλλειψη του αντίστοιχου συμπαράγοντα (βιταμίνη, μεταλλικό στοιχείο, αμινοξύ)
 
Όπως ανέφερα παραπάνω όταν αυτή η δυσλειτουργία οφείλεται σε γενετικούς και κληρονομικούς παράγοντες, αναφερόμαστε σε συγγενή μεταβολικά νοσήματα που μπορεί να είναι και απειλητικά για τη ζωή.

Η διάγνωση και η ανίχνευση κατά την διάρκεια των πρώτων ημερών της ζωής ενός μεταβολικού νοσήματος μπορεί να σώσει τη ζωή ενός παιδιού που πάσχει από σοβαρή έλλειψη ή δυσλειτουργία κάποιου ενζύμου.
 
Σε μια τέτοια περίπτωση μια ειδική διατροφή που θα αποκλείει το συστατικό που δεν μπορεί να μεταβολίσει ο συγκεκριμένος οργανισμός, παράλληλα με την χορήγηση σε μορφή συμπληρωμάτων των συμπαραγόντων που θα βοηθήσουν ένα εναλλακτικό μονοπάτι, μπορούν να σώσουν τη ζωή αυτού του παιδιού.
 
Η διάγνωση των μεταβολικών νοσημάτων γίνεται με την χρήση ειδικών αναλυτών που δύνανται να ανιχνεύσουν πολύ μικρές ποσότητες μορίων στο αίμα και στα ούρα (Φασματογράφοι μάζας υψηλής ανάλυσης, Tandem MS).

Όταν ένα μεταβολικό μονοπάτι εμποδίζεται λόγω της ανεπάρκειας ενός ενζύμου τότε έχουμε την συσσώρευση κάποιου μεταβολίτη στο αίμα και στα ούρα.


 
Ανιχνεύοντας διαφορετικούς μεταβολίτες εντοπίζουμε με ακρίβεια πια μεταβολικά μονοπάτια έχουν μπλοκαριστεί και ως εκ τούτου πιο στοιχείο είναι απαραίτητο σε μεγαλύτερη ποσότητα για την αποκατάσταση της φυσιολογικής λειτουργίας.
 
Μεταβολικό Προφίλ
 
Το 1971 ο Horning και οι συνεργάτες του ξεκίνησαν την εφαρμογή να των μεθόδων διάγνωσης των μεταβολικών διαταραχών στον ευρύτερο πληθυσμό με σκοπό να διαγνώσουν τα μεταβολικά αίτια των νοσημάτων. Τότε διαμορφώθηκαν τα πρώτα εξατομικευμένα μεταβολικά προφίλ.
 
Μέσα στην δεκαετία του 1970 ο Linus Pauling και ο Arthur Robinson  εξέλιξαν περαιτέρω την έρευνα σχετικά με την μέτρηση των μεταβολιτών στον άνθρωπο, ενώ την δεκαετία του 1990 ξεκίνησε η κλινική εφαρμογή της Μεταβολομικής ενώ το 2007 ολοκληρώθηκε η καταγραφή του ανθρώπινου μεβολιδιώματος (Human Metabolome Project).
 
Από τότε μέχρι σήμερα αναπτύχθηκε μια επιστήμη που αφορά στην μελέτη των μεταβολιτών και την χρήση εξετάσεων που ανιχνεύουν διαταραχές του μεταβολισμού. Η συγκεκριμένη επιστήμη ονομάζεται Μεταβολομική.
 
Η Μεταβολομική βρίσκει διαγνωστικές και θεραπευτικές εφαρμογές:

• Στα Αυτοάνοσα Νοσήματα
• Στις Διαταραχές του Γαστρεντερικού Συστήματος
• Στην Ογκολογία
• Στο Διαβήτη
• Στον Αυτισμό
• Στα Νευρολογικά Νοσήματα
• Στην Παχυσαρκία
• Στην Καρδιολογία

και σε πληθώρα χρόνιων προβλημάτων υγείας.

Σήμερα η μεταβολομική θεωρείται ο πιο αντιπροσωπευτικός τρόπος για την αξιολόγηση της κατάστασης της υγείας μας. 

Η μέτρηση των μεταβολιτών μπορεί να μας δώσει την πραγματική εικόνα του μεταβολισμού μας και μας επιτρέπει να αποκαταστήσουμε την φυσιολογική λειτουργία μέσα από την διατροφή και την συμπλήρωση των συμπαραγόντων που εκλείπουν.

Στην Υγειά Σας!

---

Πηγές:
www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC285701/?tool=pubmed
Radzicka A, Wolfenden R. (1995). "A proficient enzyme". Science 267 (5194): 90–931. doi:10.1126/science.7809611. PMID 7809611.
www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2652706/
www.clinchem.org/content/17/8/802
www.nature.com/pr/journal/v10/n1/abs/pr19765a.html#aff1   
harvardmagazine.com/2011/05/the-fingerprints-of-diabetes-and-other-diseases
www.metametrixinstitute.org/file.axd?file=2011%2F6%2FPage-333.pdf
www.pnas.org/content/68/10/2374.full.pdf
www.plosone.org/article/info%3Adoi%2F10.1371%2Fjournal.pone.0006386
www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/20025593
www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC2676437/
content.onlinejacc.org/cgi/content/full/52/2/117
pubs.acs.org/doi/abs/10.1021/pr100101p
http://www.drtsoukalas.com/subject.php?id=130

Διαβάστε περισσότερα »

Συμπληρώματα βιταμινών και ανόργανων συστατικών: Πόσο;

Θα ξεκινήσουμε ξεκαθαρίζοντας πως οι περισσότεροι ερευνητές που μελετούν τις επιδράσεις των συμπληρωμάτων στην υγεία καταλήγουν στο οτι δεν υπάρχουν εγγυήσεις για ευεγερτικές επιδράσεις στο γενικό πληθυσμό. Θα πρέπει να λαμβάνουμε τις απαραίτητες βιταμίνες και ιχνοστοιχεία μέσω μια ποικιλίας φυσικών τροφίμων. Θυμηθείτε οτι τα συμπληρώματα βιταμινών δεν μας παρέχουν όλα τα θρεπτικά συστατικά, όπως για παράδειγμα κάποια φυτοχυμικά, τα οποία θεωρούνται απαραίτητα για την υγεία.
Για εκείνους, πάλι, που επιθυμούν να λαμβάνουν συμπληρώματα βιταμινών, παραθέτουμε συνοπτικά κάποιες συστάσεις.
Ο Αμερικανικός Διαιτολογικός Σύλλογος συστήνει χαμηλές δόσεις που δεν ξεπερνούν τις Διαιτητικές Προσλήψεις Αναφοράς. Αξίζει να επαναλάβουμε πως υπερβολικά ποσά ορισμένων βιταμινών ( A, D, νιασίνη, Β6) μπορεί να είναι τοξικά όπως επίσης τοξικά μπορεί να είναι υπερβολικά ποσά ορισμένων ανόργανων συστατικών (ασβέστιο, φώσφορος, σίδηρος, χρώμιο, σελήνιο και ψευδάργυρος).
Στο επιστημονικό περιοδικό Consumer Reports on Health έχουν εκδοθεί τα παρακάτω :

1. Προτιμήστε συμπληρώματα υψηλής περιεκτικότητας σε β-καροτένιο χαμηλής σε βιταμίνη Α. Αποφύγεται εκείνα με βιταμίνη Α περισσότερη από 5000 IU
2. Προτιμήστε συμπληρώματα πλούσια σε βιταμίνη C, περίπου 250-500mg
3. Προτιμήστε συμπληρώματα πλούσια σε βιταμίνη Ε, περίπου 67-267mg
4. Προτιμήστε συμπληρώματα που περιέχουν περίπου 200mg φυλλικού οξέος. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τις γυναίκες στην αναπαραγωγική ηλικία. Μαζί με τη διαιτητική πρόσληψη παρέχουν περίπου 400mg ημερησίως.
5. Προτιμήστε συμπληρώματα με 10μg βιταμίνης D εαν είστε μεγάλης ηλικίας ή γυναίκα μετά την εμμηνόπαυση και δεν λαμβάνετε επαρκή ποσά γάλατος εμπλουτισμένου ή δεν εκτίθεστε αρκετά στον ήλιο κατά την διάρκεια του χειμώνα.
6. Προτιμήστε συμπληρώματα με 6μg βιταμίνης Β12 εαν είστε χορτοφάγοι.
7. Προτιμήστε συμπληρώματα μικρής περικετηκότητας σε σίδηρο, χαλκό και ψευδάργυρο τα οποία να μην ξεπερνούν τις Διαιτητικές Προσλήψεις Αναφοράς για καθε ένα από αυτά.
8. Προτιμήστε συμπληρώματα σελήνιου και χρώμιου με τουλάχιστον 50μg αλλά λιγότερο από 200μg για έκαστο

Κλείνοντας, επαναλαμβάνουμε πως μια φυσική διατροφή σωστά σχεδιασμένη μας παρέχει όλα τα απαραίτητα στοιχεία για υψηλά επίπεδα υγείας. Αποφεύγετε την υπερκατανάλωση και εμπιστευτείτε το σώμα σας.

πηγή: http://www.nutrinews.gr

Διαβάστε περισσότερα »

Επίδραση της προπόνησης αντοχής στη διάβρωση των δοντιών

Η σκληρή γυμναστική είναι καλή για σχεδόν όλο το σώμα, με εξαίρεση ίσως...τα δόντια, σύμφωνα με τα εκπληκτικά ευρήματα μιας νέας μελέτης σε αθλητές που έδειξε ότι η εντατική προπόνηση μπορεί να συμβάλει με απρόσμενους τρόπους στα οδοντιατρικά προβλήματα.



Η μελέτη, που δημοσιεύεται στη «Σκανδιναβική Επιθεώρηση Ιατρικής και Επιστήμης στα Αθλήματα» (SJMSS), πραγματοποιήθηκε από επιστήμονες του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Χαϊδελβέργης, στη Γερμανία, σε 35 αθλητές του τριάθλου και 35 μη αθλητές συνομηλίκους τους, οι οποίοι θέλησαν να εξακριβώσουν κατά πόσο ισχύει ότι οι αθλητές διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο τερηδόνας και άλλων οδοντικών προβλημάτων, αλλά και πού οφείλεται αυτό. Όλοι οι εθελοντές επισκέφθηκαν το οδοντιατρικό τμήμα του νοσοκομείου για να υποβληθούν σε πλήρη εξέταση της στοματικής κοιλότητας και λήψη δείγματος σιέλου. Συμπλήρωσαν επίσης αναλυτικά ερωτηματολόγια για τις διατροφικές συνήθειές τους, την οδοντική υγιεινή που ακολουθούσαν καθώς και τη διάρκεια και την ένταση της άσκησης που έκαναν.



Τζόγκινγκ

Οι 15 από τους εθελοντές έκαναν επίσης επί 35 λεπτά τζόγκιγκ με ολοένα μεγαλύτερη ένταση, σταματώντας αρκετές φορές στη διάρκειά του για να πίνουν υγρά και να δίνουν δείγματα σιέλου. Η ανάλυση όλων των στοιχείων έδειξε πως η οδοντική υγεία και τα δείγματα σιέλου παρουσίαζαν σημαντικές διαφορές ανάμεσα στους εθελοντές. Σε σύγκριση με τους μη αθλητές συνομηλίκους τους, οι τριαθλητές είχαν σημαντικά μεγαλύτερη διάβρωση της αδαμαντίνης ουσίας των δοντιών (είναι το σκληρό εξωτερικό περίβλημά τους). Είχαν επίσης περισσότερη τερηδόνα, η οποία αυξανόταν κατ’ αναλογία με τη διάρκεια της ημερήσιας προπόνησής τους. Συνολικά, όσο περισσότερες ώρες αφιέρωνε ένας αθλητής στην καθημερινή προπόνησή του τόσο περισσότερο κινδύνευε να παρουσιάσει τερηδόνα. Ωστόσο η κατανάλωση ισοτονικών (αθλητικών) ροφημάτων και γενικότερα η διατροφή δεν φάνηκε να παίζουν ρόλο, ενώ δεν εντοπίστηκαν διαφορές στο χημικό προφίλ του σιέλου των αθλητών και μη αθλητών σε κατάσταση ηρεμίας.



Το σάλιο

Εντούτοις, η κατάσταση άλλαξε στη διάρκεια της άσκησης. Κατά το πειραματικό τρέξιμο η ποσότητα του σιέλου που παρήγαν οι αθλητές σταδιακά μειωνόταν, γεγονός που σημαίνει ότι το στόμα τους ξεραινόταν – και αυτό δεν άλλαζε όταν έπιναν νερό ή άλλα ροφήματα την ώρα που έτρεχαν. Επιπλέον, η χημική σύσταση του σάλιου άλλαξε και έγινε πιο αλκαλικό, γεγονός που πιστεύεται ότι συμβάλλει στην ανάπτυξη της πλάκας στα δόντια και σε άλλα οδοντικά προβλήματα. «Μας εξέπληξε η έκταση των αλλαγών στο σάλιο των ασκουμένων στη διάρκεια της προπόνησης» παραδέχθηκε η επικεφαλής ερευνήτρια δρ Κορνέλια Φρέζε. «Κατά την έναρξη της μελέτης μας νομίζαμε ότι τον σημαντικότερο ρόλο στην αυξημένη τερηδόνα των αθλητών παίζουν τα ισοτονικά ροφήματα και γενικότερα η διατροφή. Ωστόσο δεν βρήκαμε κάποια απευθείας συσχέτιση. Αντ’ αυτών, παρατηρήσαμε ότι οι αλλαγές στο σάλιο των ασκουμένων ήταν αυτές που έκαναν την διαφορά. Επειδή το σάλιο ασκεί πολύ ισχυρή προστατευτική δράση στα δόντια, η μείωση της παραγωγής του και η αλλαγή στη χημική σύστασή του μπορεί να αποτελέσουν πρόβλημα».



Η δρ Φρέζε έσπευσε να επισημάνει ότι η μελέτη διεξήχθη σε περιορισμένο αριθμό εθελοντών, διήρκεσε πολύ λίγο και είχε και άλλους περιορισμούς που την εμποδίζουν να θεωρηθεί αντιπροσωπευτική των κινδύνων που διατρέχουν όλοι οι ασκούμενοι. «Οι τριαθλητές μας αφιέρωναν κατά μέσον όρο 9 ώρες την εβδομάδα στη σκληρή προπόνηση και αυτό δεν συνιστά τον κανόνα για όλους τους ασκουμένους» εξήγησε. Το μόνο, συνεπώς, που μπορεί να λεχθεί είναι ότι «η παρατεταμένη προπόνηση αντοχής ενδέχεται να απειλήσει την οδοντική υγεία» πρόσθεσε. Γι’ αυτό οι έντονα ασκούμενοι «θα πρέπει να λαμβάνουν μερικά απλά μέτρα, όπως η κατανάλωση νερού στη διάρκεια της προπόνησης, το σχολαστικό καθάρισμα με βούρτσισμα και οδοντικό νήμα και η τακτική επίσκεψη στον οδοντίατρο – και αν είναι αθλητές, σε έναν οδοντίατρο εξειδικευμένο στην αθλητική οδοντιατρική» κατέληξε.

Ολόκληρη η έρευνα ΕΔΩ

Διαβάστε περισσότερα »